Με αφετηρία το διήγημα του Παπαδιαμάντη Θέρος-'Ερος η Ρένα Ζαμάρου παρακολουθεί την ιδιότυπη φυσιολατρία του συγγραφέα και ορισμένες απόψεις του για τον έρωτα. Σύμφωνα με την μελέτη, ο Παπαδιαμάντης αντιμετωπίζει τη φύση αφενός ως δημιούργημα και αποκάλυψη του Θεού και αφετέρου ως παγανιστικό και αισθησιακό αντικείμενο. Ο έρωτας ως εκδήλωση της παντοδύναμης φύσης παραβάλλεται πολλές φορές με την ορμή των φυσικών στοιχείων. 'Οπως τα έντονα καιρικά φαινόμενα μπορούν να κρύβουν πονηρά δαιμόνια, έτσι και τα ερωτικά πάθη αποκτούν κάποτε δαιμονικές προεκτάσεις και εξαγριώνουν ή μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε άλογο και επικίνδυνο πλάσμα. Με την φύση και την αγροτική εργασία συνδέεται και η ίδια η διαδικασία της γραφής. Στον προσωπικό κήπο που ο συγγραφέας καλλιεργεί σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις απαιτήσεις του, ανασυστήνεται η αρμονία του κόσμου και αίρεται η αντίθεση άγριας και ήμερης φύσεως. Μέσα από τις περιγραφές της φύσης ο Παπαδιαμάντης μας αποδεικνύει πως ο κόσμος είναι αντινομικός. Ειδωλολατρικός και χριστιανικός συνάμα, αγαθός και δαιμονικός, ερωτικός και σεμνότυφος, μειλίχιος και βίαιος.Αυτή η πολύπλευρη σχέση φύσεως και έρωτος, χριστιανισμού και παγανισμού αποτελεί το κεντρικό θέμα του διηγήματος που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1891. Παράλληλα στην παρούσα μελέτη σχολιάζεται ο δυναμικός τρόπος με τον οποίο ο Παπαδιαμάντης αξιοποιεί ένα παραδοσιακό υλικό από εικόνες και μεταφορές σχετικές με τον φυσικό κόσμο. Επίσης με ποιό τρόπο κάποια μοτίβα του συγκεκριμένου διηγήματος επανεμφανίζονται αυτούσια ή παραλλαγμένα στο υπόλοιπο έργο του συγγραφέα.
