ΦΟΒΑΜΑΙ

Απατεώνες ψαρεύουν κορόιδα, και τους τρώνε τα λεφτά. Κλέφτες στήνουν ολόκληρη παράσταση μπροστά σε αφελή θύματα και τους αδειάζουν τις τσέπες. Γυναίκες εκμεταλλεύονται όσο καλύτερα μπορούν τα καλλίγραμμα κορμιά τους. Άντρες ψωνίζονται μες το σκοτάδι, βουβά και αόρατα. Ομοφυλόφιλοι. Πόρνες. Πρεζόνια. Ρέιβ πάρτι και παράνομα στέκια. Στην προσπάθεια του να πάρει πίσω τα λεφτά που κέρδισε από την εκδοτική επιτυχία του πρώτου βιβλίου του, «Τι λέει η Λιλά» και που του τα βούτηξε κάποιος επιτήδειος, ο Σιμό μπαίνει σ' αυτό τον κόσμο και μας παίρνει μαζί του και εμάς, κάνοντας μας να γελάμε, να απορούμε, να σοκαριζόμαστε, να φοβόμαστε. Όπως φοβάται κι ο ίδιος. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν είναι περιθώριο, δεν είναι μακρινός και δεν είναι καθόλου «γραφικός». Είναι βία, απόγνωση, αδιέξοδο. Είναι άνθρωποι χαμένοι στη ζούγκλα του τσιμέντου, της μετανάστευσης, της απομόνωσης, της κάλπικης πολιτικής, της απατηλής πληροφόρησης. Μετά το «Τι λέει η Λιλά». Ο Σιμό, ο ακόμη «αγνώστων λοιπών στοιχείων» αυτός