Η Μορένα είναι σαν τον Οδυσσέα.
Απομακρύνεται συνεχώς ακριβώς από αυτό που ψάχνει και περνάει από το ένα ναυάγιο στο άλλο μέσα σε έναν ωκεανό μυθικών πλασμάτων και φαντασμάτων που αποκτούν σώμα μόνο μπροστά στον καθρέφτη.
Περιστρέφονται ολόγυρά της οι ήχοι της εποχής μας, οι πολυάνθρωπες και βίαιες συνοικίες, οι αδέξιες φιλοδοξίες ξοφλημένων ανδρών. Η Μορένα είναι μόνη, χωρίς να το θέλει και, για να μη γίνει κι αυτή ένα φάντασμα, πάει να κυνηγήσει τη ζωή αλλάζοντας συνεχώς φορέματα, διευθύνσεις, πόλεις και λεξιλόγιο.
Πειραματίζεται με πείσμα στην τέχνη της φυγής, μέχρι τη στιγμή που θα βρει τη δική της Ιθάκη...
Η Μορένα είναι μια καλλιτέχνης της φυγής. Δημιουργεί νέες ταυτότητες, αλλάζει όνομα, έρωτες ακόμα και το ίδιο της το παρελθόν. Τριγυρίζει σε συνοικίες χωρίς ιστορία και μας αποκαλύπτει μια πρωτότυπη γεωγραφία ψυχών και τοπίων. Σημαδεμένη από τα φαντάσματα του πατέρα της, του ιδιοφυή συνθέτη Ροντόλφο Μαρία Κοστάντζι, και της αυτόχειρος μητέρας της, τεμαχίζει τη ζωή της σε ένα άθροισμα πολλών μικρών ξεχωριστών υπάρξεων και ομηρικών περιπετειών. Γύρω από αυτήν περιστρέφονται οι άλλοι χαρακτήρες. Ο Κλάουντιο, σκηνοθέτης που αφοσιώνεται σε μια απραγματοποίητη ταινία για το Μωάμεθ, η οποία αποτελεί τον καθρέφτη ενός ναρκισσισμού που τον τυφλώνει και τον κάνει να χάσει την επαφή με τη Μορένα. Κυρίως όμως ο Τζόρτζο Γιένε, ο έξυπνος και ανήσυχος μαθητής του Κοστάντζι, που συνδέεται παντοτινά με τη Μορένα με μία έντονη σχέση συνενοχής η οποία από καιρό σε καιρό επανέρχεται και αναστέλλεται. Και ακόμη η Αλεσάντρα, η νευρωτική και παράφορη σύζυγος του Τζόρτζο. Στο τέλος, μόνο η Μορένα καταφέρνει να βρει μια στεριά, για να αράξει, αφού πρώτα αποδεχτεί με συγκατάβαση την τύχη, τη βία των ανθρώπων και τα δώρα του πεπρωμένου.
