ΦΘΗΝΟ ΝΟΥΑΡ ΤΣΕΠΗΣ

Στη νοτιοανατολική γωνιά του πάρκου, κάτω απ' τον ίσκιο ενός κυρτού δέντρου, είδε τη σιλουέτα με τη μαύρη καμπαρντίνα και το καπέλο, να στέκεται με φορά προς το μέρος του, με πρόσωπο κενό από ύλη.
Το κοίταξε για δυο στιγμές, ένα ρίγος οργής τον διαπέρασε ώσπου είδε την καύτρα από το τσιγάρο. Το ελάχιστο πυρωμένο υλικό αναδεύτηκε, ξερνώντας ομίχλη καρκίνου.
Έφτυσε με απέχθεια εισπνέοντας κρύο αέρα. Σήκωσε μέχρι πάνω τον γιακά της καμπαρντίνας του κι έστριψε απότομα από την άλλη. Τώρα πια είχε την απόδειξη, κάποιος τον παρακολουθούσε...
"Πάνε μέρες κολλημένος στο κατόπι μου. Τι διάβολο θέλει; Η πόλη ήσυχη, μια κρύα κυψέλη από ανυποψίαστες μύγες. Κι η βροχή. Η ωραία βροχή... Είναι το μέλι, το χαλασμένο, βρόμικο μέλι. Ολόγυρα σάπιο. Κορμιά φαγωμένα, ψυχές δανεικές στο βολικό τους σκοτάδι. Κι αυτός ξωπίσω μου. Διώκτης της νύχτας. Τι θέλει ο μπάσταρδος από μένα;"