ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ

«Ὅλες μου οἱ προσπάθειες εἶναι ἐπὶ τοῦ στοχαστικοῦ ἔργου τοῦ Ἐλύτη· στὰ Ἀνοιχτὰ Χαρτιὰ καὶ στὸ Ἐν Λευκῷ. Διότι εἶναι ἀπαγορευτικὸ γιὰ μένα νὰ μιλήσει κανεὶς περὶ ποιήσεως. Τί νὰ πεῖς; Τὴν ποίηση τὴν διαβάζεις, τὴν ἀκοῦς, σὲ χτίζει, τὴν τραγουδᾶς. Ἀκτινοβολεῖ τέτοιο κάλλος, ποὺ κάθε προσπάθεια νὰ ξαναμιλήσεις γι’ αὐτὴν σὲ ὁδηγεῖ σὲ ἀδιέξοδο. Τὴν ἀσχημίζεις. Αὐτὸ ποὺ θὰ κάνουμε, λοιπόν, εἶναι μιὰ παράλληλη ἀνάγνωση τοῦ «λογογράφου» (κατὰ Θουκυδίδην) Ἐλύτη μὲ τὸ μεγάλο θησαύρισμα τῆς ἑλληνικῆς πολιτειολογικῆς γραμματείας, ὥστε νὰ δοῦμε σ’ ἕναν ἑνιαῖο κύκλιο χρόνο (ὅπου τὸ πρίν, τὸ τώρα καὶ τὸ μετὰ εἶναι Ἕν), πῶς ἀποδίδονται τὰ στοιχεῖα ποὺ συγκροτοῦν τὴν ἑλληνοτροπία τοῦ Ἐλύτη, εἴτε εἶναι παρμένα ἐν πλήρει συνειδήσει ἀπὸ πηγὲς ποὺ ὁ ἴδιος γνωρίζει καλά, διότι εἶναι καὶ ἐρικυδὴς λόγιος, εἴτε ἀπαντῶνται σὲ τεκμήρια ποὺ ἐνδεχομένως νὰ μὴν εἶχε κἂν διαβάσει ἢ περιδιαβάσει…»  Κ. Ζ.