ΕΠΙ ΤΗ ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΥΘΑΔΟΥΣ...

Απλό αντικείμενο τέρψης, αόριστη υπόσχεση ευτυχίας ή αισθητηριακή δυνατότητα που εμπίπτει στην προνομιούχο αντιληπτική επάρκεια του ανθρώπινου είδους; Η Ομορφιά και η σύμφυσή της με τις βιολογικές αισθήσεις, η ταύτισή της με το διφορούμενο επίθετο "αισθητικός, -ή, -ό" αλλά και με την Αισθητική εν γένει (είτε υπό την έννοια της Φιλοσοφίας του Ωραίου είτε ως προβληματικής γύρω από τη σχέση μορφής και περιεχομένου στην Τέχνη) έχει αφ' ενός απασχολήσει για αιώνες τον θεωρητικό στοχασμό και τις εργασίες Φιλοσόφων, Ψυχολόγων, Κοινωνιολόγων, κι αφ' ετέρου καθορίσει τις τάσεις και τις πρακτικές Καλλιτεχνών στο μέτρο που αμφότερες οι πλευρές επιχειρούν να προσπελάσουν αυτήν και τις πολλαπλές εκδηλώσεις της, να την ορίσουν θεωρητικά, να τη συλλάβουν εμπειρικά, να την (ανα)παραστήσουν δημιουργικά, να την "αιχμαλωτίσουν", εν τέλει, προς όφελος και απόλαυση της νόησης και του βιώματος.