ΕΝΤΡΟΠΙΑ

Πολύ συχνά, μέσα στην μοναξιά μου, υπάρχει ένας ουρανός, που αποτελεί το εφαλτήριο των ονείρων μου, μια πύλη που οδηγεί το ανήσυχο πνεύμα μου σε άλλες διαστάσεις, εκεί που η ψυχή μου μπορεί να πετάξει ελεύθερη, μακριά από τα γήινα δεσμά μου. Η ψυχή μου θα μείνει αναλλοίωτη όμως, όπως μένει τόσα χρόνια. Απλά ήταν πολύ καλά κρυμμένη γιατί δεν άρεσε σε κανέναν. Μια ζωή για τους άλλους, ζούσα σ’ ένα δικό μου κόσμο. Τον οποίο κανείς δεν θέλησε να τον επισκεφτεί. Από άγνοια; Από φόβο; Από συνήθεια; Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι με άφηναν πάντα μόνη γιατί δεν ήθελαν να ονειρευτούν χωρίς όρια. Η ψυχή δεν έχει όρια. Δεν βάζει παρωπίδες. Δεν έχει ταμπού. Πάει εκεί που έχει ανάγκη. Κι αν δεν μπορεί να το κάνει έμπρακτα, πηγαίνει νοητά...