Οι άρρωστες μέρες ενός ψυχιάτρου διασταυρώνονται με τις παυσίλυπες λέξεις ενός συγγραφέα; Μήπως ισχύει το αντίστροφο;
Ο Μισέλ Φάις, όπως και στο προηγούμενο μυθιστόρημά του, πατάει στα χνάρια της αυτοβιογραφίας ενός άλλου - εν προκειμένω το προσωπείο του είναι ο Γεώργιος Βιζυηνός (1849-1896).
Τρεις φωνές κουρδίζονται στο ανά χείρας βιβλίο: κορφολογήματα από το γλωσσάρι του πεζογράφου και ποιητή, αποσπάσματα από ένα ψυχιατρικό αρχείο (Φρενοκομείον Ζωρζή και Ταρσής Δρομοκαϊτου) καθώς και μια δέσμη αναπάντητων επιστολών.
Οι λόγιες, οι "θρακιώτικες" και οι δάνειες (τούρκικες ή ξένες) λέξεις δεν φέρουν μόνο κάτι από την αύρα του γερμανομαθούς τουρκομερίτη, κυρίως μάς δείχνουν τον ατελέσφορο αγώνα του να σώσει το κεφάλι του από τον ολοσχερή λιθοβολισμό της εποχής του.
Οι ημερολογιακές σημειώσεις ενός ψυχιάτρου, καλύπτοντας την έσχατη επιδότηση του Βιζυηνού, φυλλομετρούν ανάποδα το χρόνο: αρχίζουν με το φτερούγισμά του (15.4.1896) και κλείνουν με τον εγκλεισμό του (14.4.1892).
Τα 34 γράμματα που στέλνει στον κορυφαίο Έλληνα διηγηματογράφο ένας παθιασμένος αναγνώστης του λειτουργούν σαν "σιωπηλά αγγίγματα" στην ιστορία, στη βιογραφία, στη γλώσσα της νεοελληνικής γραφής.
