Η εποχή του Μεσοπολέμου δεν αποτελεί μόνο μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο για τον μελετητή της ιστορίας και της πολιτειολογίας, αλλά και τη μήτρα πολιτικών και κοινωνικών αντιμαχιών που συνεχίζουν ως σήμερα να απασχολούν την ελληνική πολιτεία. Η Ελλάδα του Μεσοπολέμου είναι μια χώρα που βρέθηκε με το μέρος των νικητών μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ταυτόχρονα όμως έπρεπε να αντιμετωπίσει τις πολιτικές κρίσεις που είχε υποθάλψει ο εθνικός διχασμός και τις κοινωνικές ανακατατάξεις που επέφερε η Μικρασιατική Καταστροφή και η έλευση των προσφύγων.
Κατά τη σύντομη περίοδο 1923-1935 επιχειρείται η σταθεροποίηση των δημοκρατικών θεσμών και του κοινοβουλευτισμού, ενόσω στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και στα Βαλκάνια εγκαθιδρύονται σταδιακά αυταρχικά καθεστώτα, όπως θα συμβεί τελικά και στην Ελλάδα με τη δικτατορία Μεταξά.
Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου αποκρυσταλλώνονται τα γενετικά χαρακτηριστικά της δημοκρατικής παράταξης. Ο πολιτικός της λόγος κυριαρχείται από τρεις χαρισματικές προσωπικότητες: τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και τον Γεώργιο Παπανδρέου. Την περίοδο αυτή διαμορφώνεται ένα σύνολο ιστορικών, πολιτικών και ιδεολογικών συμβολισμών που συνδέεται ως σήμερα με συγκεκριμένες πολιτικές διεκδικήσεις ή μορφές πολιτικής επικοινωνίας.
