Δέκα ιστορίες που μας τις διηγούνται δέκα αγόρια και που η μία μπαίνει μ' ένα περίεργο τρόπο μέσα στην άλλη. Ο ένας είναι ετοιμοθάνατος, ο άλλος delivery boy, ο επόμενος αξιωματικός του στρατού, ένας μουσικός, ένας που δουλεύει σε τηλεοπτικό στούντιο, ένας δημόσιος υπάλληλος, ένας φοιτητής, ένας ταξιτζής κι' ένας επαγγελματίας ζιγκολό.
"Ο Νίκος Μουρατίδης είναι πρωτοπόρος. Ήταν πάντα. Και απόλυτα λαϊκός. Τα διαβάζω από μακριά, απ' το μέλλον προς τα 'δω και με γοητεύουν. Χαμογελάω και συγκινούμαι. Μιλάει για μας σαν εμάς." (Σταμάτης Κραουνάκης)
"Το χαρακτηριστικό στοιχείο του Νίκου Μουρατίδη είναι το χιούμορ του, που τρέχει και στα διηγήματά του, ακόμα κι όταν είναι 'σοβαρά' ή 'πικρά' αλλά κυρίως ανθρώπινα, χωρίς εισαγωγικά. Ξέρει να γράφει και ξέρει να επικοινωνεί με τον κόσμο... πράγμα που καταλαβαίνει ο αναγνώστης από την πρώτη αράδα."
(Μανίνα Ζουμπουλάκη)
"Ο Μουρατίδης γράφει ωμά και τελεσίδικα, όπως όταν μιλάει στο ραδιόφωνο. Ξεγυμνώνει τις ιστορίες του από περιττές σκέψεις, κρατάει μόνο δύο πράγματα: την κόλαση και τον παράδεισο. Κάθε σκηνή του είναι ένα τικ του χρόνου, και πάντα στο βάθος, μπορείς να διακρίνεις ολοκάθαρα τον ίδιο να παρατηρεί τους ήρωές του σαν πατέρας που τελικά θα τους συγχωρέσει."
(Γιάννης Νένες)
"Σκληρός και αληθινός λόγος, κοφτερός, με κρυμμένα ένοχα μυστικά της κοινωνίας μας. Ο Νίκος Μουρατίδης μιλάει για το mainstream περιθώριο, μέσα στο οποίο και εκείνος μπορεί να ζει."
(Κωνσταντίνος Ρήγος)
Ο Νίκος Μουρατίδης γράφει έ¬να επιθυμητό μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο που θα θέλαμε να είμαστε «φυλακισμένοι» στις σελίδες του.
Ίσως υπάρχουν κι άλλες ιστορίες που μας συναρ¬πάζουν, αλλά αυτή εδώ είναι που μας λυπάται κατά βάθος.
Μιλά για τη δεύτερη φυγή. Εκείνη που βρίσκεται πάντα στο μυαλό μας, αλλά δεν ενεργοποιεί το σώμα. Τα βαρίδια είναι πολλά και χρειάζεται ένας ανεμοστρόβιλος για να σε σηκώ¬σει και να σε πάει μακριά, να σωθείς.
Είναι εκπληκτικό πώς μας θυμίζει «Η βραχονη¬σίδα» την επιστροφή στην αρχή του παλιού ξεκινήματος. Είναι μια ευκαιρία να διορθώσουμε, να ξηλώσουμε, τη βαριά, ψεύτικη, θαμπή και πνιγηρή ζωή.
Ο Νίκος Μουρατίδης παρατηρεί το άθλιο αστικό τοπίο, τις άθλιες ζωές, και θέ¬λει να μας δώσει, να μας επισημάνει ότι υπάρ¬χει διέξοδος. Δεν είναι εύκολη όμως. Χρειάζε¬ται θάρρος και μυαλό για να καταλάβεις ότι έχεις φτάσει στο έσχατο σημείο. Πριν όμως ξύσεις τον πάτο του βαρελιού, βρίσκεις τη δύναμη και επι-στρέφεις στην επιφάνεια.
Σίγουρα έχουμε μια ιστορία μυθοπλασίας. Σί¬γουρα όμως αγγίζει την καρδιά μας και τους κρυφούς μας πόθους. Ανατρεπτική δίχως άλλο, με έντονο το στοιχείο του ηθογραφήματος. Προ κλητικό μυθιστόρημα, αλλά η πρόκληση θέλει ταλέντο, είναι τέχνη και ο συγγραφέας το πραγ¬ματώνει. Θεμέλιος λίθος, η αντεστραμμένη ε¬σωτερική μετανάστευση.
Ο Μανώλης είναι πνιγ¬μένος στους λογαριασμούς. Η οικογένεια του βασανίζεται. Όλα αυτά στην πόλη. Σ' ένα ασφυ¬κτικό, αφιλόξενο περιβάλλον. Ώσπου ένα ταξίδι στη γοητευτική και πανέμορφη Μυτιλήνη «γεν¬νά» την ακραία, αλλά σωστή σκέψη. Τη με¬τοίκηση σ' ένα μικρό νησάκι, στην άκρη του Αι¬γαίου που έμοιαζε με βραχονησίδα.
Τελικά, δεν χρειαζόμαστε μεγάλα σπίτια. Χρειαζόμαστε το απέραντο των χρωμάτων. Την παντοτινή λάμψη του ήλιου και τη δροσιά του αέρα. Όπως αναφέ-ρει και ο Μανώλης: «πρέπει να ανακαλύψουμε το κομμάτια του εαυτού μας, που ούτε καν υπο¬ψιαζόμασταν ότι υπάρχουν».
(Κριτική της Ελευθεροτυπίας)
