ΕΞ ΟΙΚΕΙΟΥ ΣΦΑΛΜΑΤΟΣ

Πριν ακόμα σιγαλιάσει η αντάρα της εχθρικής Κατοχής, ο Εμφύλιος είχε απλώσει τα θανατέρα πλοκάμια του. Μια μεγάλη αιμάτινη κηλίδα στον ουρανό, που όλο απλωνόταν, απλωνόταν και τύλιξε ολόκληρο τον ελληνικό ορίζοντα... Εκείνος είχε την ψευδαίσθηση ότι οι ματοβαμμένες χερούκλες των παρακρατικών δε θα φτάνει ποτέ απάνω του. Ο δικός του κόσμος ήταν αλλιώτικος. Δεν είχε καμιά σχέση με τη βία. Ο κόσμος του ονείρου που ζούσε, δεν ταίριαζε με τα παράλογα πάθη. Ώς πότε όμως θα κατάφερνε να περιχαρακώνει τον εαυτό του και να τον διατηρεί άτρωτο κι αλώβητο; Απ' τα εσώψυχά του αντλούσε μια δύναμη-ασπίδα που τον βοηθούσε σ' αυτή την προσπάθειά του.