Η γυναίκα εκείνη...
Ενσάρκωνε την αποκάλυψη του κάλλους. Την αποθανάτισε, ο Πραξιτέλης, στην «Αφροδίτη» της Μήλου, σαν ένα σύμβολο της αιώνιας ειρήνης του ωραίου που με τη μαγεία του, αγγίζει τη μυστικότερη περιοχή της ψυχής. Το έκπαγλο σώμα της, ολάνθιστος σάρκινος κρίνος. Κίονας από ωχρορόδινο μάρμαρο, σμιλευμένο στο ξανθό εργαστήρι του ελληνικού ήλιου. Περπατούσε ανάερα, με μια λεπτή αγέρωχη μελαγχολία. Και στα τρυφερά της μάγουλα πλανιόταν ένα φως σα να τα είχε χαϊδέψει του Θεού το χέρι.
Τα μεταξωτά κι ελαφρά κατσαρά μαλλιά χωρίζοντας στη μέση, κρατιόνταν με ακριβή κορδέλα και δένονταν πίσω σε κομψό κότσο. Οι ώμοι χυτοί και στη ράχη μια ηδονική ανάβαθη αυλακιά, που έσβηνε κάτω απ’ τη μέση, προβάλλοντας σειρηνικές τις βελούδινες ωμοπλάτες. Ω, εκείνα τα σμαράγδινα μάτια, με τις συναρπαστικές φωτοσκιάσεις των οριζόντων. Και τα τερπνά μέλη, με τα τορνευτά πόδια που υποβάσταζαν τη συμπαντική αμαρτία.
Πίσω από τα χείλη της ξανοίγονταν δυο σειρές περίτεχνα μαργαριτάρια. Κι ο κρυστάλλινος λόγος κελαϊδισμός. Η φωνή της αρχαίας φυλής, που τραγουδάει και στοχάζεται, κλαίει κι ονειρεύεται δίχως ενιστικά, πρόσωπο με πρόσωπο με το κοινωνικό πάθος και μάθος. Γνήσιο παιδί της γενιάς της, είχε όλα τα προτερήματα κι ελαττώματα του ζυμωμένου με τις καιρικές μεταβλητότητες, Αχαιού, των αστερισμών της διάφανης θάλασσας. Εύθυμη, καλοπροαίρετη, λίγο επιπόλαια, τολμηρή κι ανυπόμονη, ελεύθερη κι ερωτόχαρη, με την καλή φαντασία του στοχασμού και την ευαισθησία της τέχνης. Σάρκαζε τα στραβά και τ’ ανάποδα, χωρίς να φειδωλεύεται και τον καλό το λόγο στο σωστό, και την απλόχερη συμπαράσταση στον κατατρεγμό και την ανημποριά.
Από μικρή είχε λυώσει στην πέτρα οδυνηρής οικογενειακής φτώχειας. Κι οι πληγές δεν είχαν κλείσει ποτέ από την καρδιά της. Αυτές πυροδοτούσαν μιαν ανυποχώρητη συντροφικότητα για τον κακοπαθιασμένο λαό και μια πρώιμη προφητική πανανθρώπινη συνείδηση.
