ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Οι χώροι δημόσιας χρήσης αποτελούσαν πάντοτε μια από τις πιο δυσεπίλυτες αλλά και ενδιαφέρουσες συνθετικές προκλήσεις για τον αρχιτέκτονα. Κτίρια και αστικοί χώροι πρέπει να υποδέχονται τη συλλογική ζωή, να εκφράζουν τις πολιτισμικές συνιστώσες της εποχής, αλλά και να εξωτερικεύουν συμβολικά το κύρος του εργοδότη. Ο πλουραλισμός που εκφράζεται στα έργα τα οποία παρουσιάζονται στον παρόντα τόμο, εκφράζει το δυναμισμό, αλλά και τις αντιφάσεις μιας κοινωνίας σε γρήγορο και διαρκή μετασχηματισμό όπως είναι η Ελλάδα της ευρύτερης περιόδου μετά τη μεταπολίτευση.