ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
Ξύπνησα πάλι κάτω από εκείνο το δέντρο. Άνοιξα τα μάτια μου και η πρόσκαιρη θολούρα αντικαταστάθηκε από μια καθαρή εικόνα του ουρανού από πάνω μου. Ο ουρανός ο δικός μου, ήταν φτιαγμένος από χιλιάδες φύλλα μικρά και μεγάλα και κλαδιά που απλώνονταν επιβλητικά γύρω -γύρω σαν ένα σύμπλεγμα χεριών.
Ανασηκώθηκα και ακούμπησα την πλάτη μου στον κορμό του δέντρου. Σκέφτηκα αν αυτή τη φορά θα έβρισκα μια έξοδο από το δάσος κι έβγαλα από την τσέπη του παντελονιού το μικρό βιβλίο. Γύρισα το εξώφυλλο στην πρώτη σελίδα. Χαμογέλασα καθώς αντίκρισα ένα άδειο κιτρινισμένο χαρτί. Όταν όμως το χέρι μου κινήθηκε με σκοπό να γυρίσει στην επόμενη, η μέχρι πρότινος κενή σελίδα άρχισε να γεμίζει. Δευτερόλεπτα μετά, στα χέρια μου κράταγα ένα βιβλίο που μόλις είχε αποφασίσει να μου αποκαλύψει τον τίτλο του:
«Δηλαδή, εγώ τώρα πέθανα;».
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
5 Ιουνίου 1980: «Είναι αγόρι!» αποφαίνεται κάποια φωνή και μία γυναίκα κλαίει. Εγώ δεν κλαίω, δεν βγάζω κιχ. Μάλλον γιατί γνωρίζω ότι δεν έχει νόημα. Μάλλον γιατί γνωρίζω ότι χρόνια μετά, η ζωή θα εξακολουθεί να μοιάζει με αυτοκόλλητο που κρύβει από κάτω του μια μυστική επιγραφή και θα προσπαθώ ακόμα να το ξεκολλήσω. Αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ να βρω την άκρη κι έτσι συχνά φοβάμαι μήπως τελικά το σκίσω και το μυστικό μείνει για πάντα χαμένο.
