Στις 7 Απριλίου του 1915 έρχεται στη ζωή η φωνάρα της τζαζ όλων των εποχών, Billie Holliday. Ακόμη και μετά το θάνατο της, συνέχισε την καριέρα της, μέσα από ηχογραφήσεις και βιντεοσκοπημένα live. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη γυναίκα και σίγουρα για μια συνηθισμένη μουσικό. Ο ήχος της φωνής της εξακολουθεί να κάνει τους ανθρώπους να τη λατρεύουν προσπαθώντας ταυτόχρονα να καταλάβουν πως αυτή επιδρά πάνω τους!

Ωστόσο, το μεγάλο παράδοξο της Billie Holiday ήταν η ίδια η τραγουδίστρια που ενώ μπορούσε να παγώσει το κοινό με τη δύναμη του τραγουδιού της, πάλευε σε όλη της τη ζωή με τους δαίμονες της, την κατάθλιψη, τους εθισμούς και την αδυναμία της να απομακρυνθεί από την κακοποίηση που της ασκούσαν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το πως η παιδική μας ηλικία και τα βιώματα μας επηρεάζουν την ενήλικη ζωή μας, είναι κάτι που ακόμα μελετάται από την επιστήμη. Ίσως, λοιπόν, η τραυματική παιδική ηλικία της Billie να είναι κάτι που εξηγεί πολλά για τη μετέπειτα ζωή και καριέρα της. Η μητέρα της την εγκατέλειπε πολλές φορές για να ακολουθήσει τους συντρόφους της. Στα 11 της χρόνια κακοποιήθηκε σεξουαλικά, ενώ στα 14 συνελήφθη στους δρόμους το Χάρλεμ για πορνεία. Η ανάγκη της για αποδοχή και αγάπη την οδήγησαν στην εξιλέωση της μουσικής (όπως και πολλούς άλλους μουσικούς), ενώ ταυτόχρονα και σε λάθος επιλογές.

Η Billie δεν μπόρεσε ποτέ να απαλλαγεί από τους προσωπικούς της δαίμονες και όλη της τη ζωή προσπάθησε να τους αποφύγει, μέσω της θολούρας της από τις εξαρτήσεις, προσπαθώντας να καλύψει το κενό από την παιδική της ηλικία.

Από πολύ νωρίς, συνέδεσε τη μαριχουάνα και το αλκοόλ με τις καλές στιγμές. Δεν την ενδιέφερε αν οι ¨απολαύσεις¨ της επηρέαζαν την καριέρα της στο τραγούδι, κάτι που απογοήτευσε τον John Hammond, τον επιδραστικό προστάτη και παραγωγό της, ο οποίος της είπε ένα βράδυ: “Lady, you can’t get high all the time, not every day.”

Το 1941 η Billie παντρεύεται τον μικροέμπορο ναρκωτικών Jimmy Monroe, που της γνωρίζει το όπιο. Δύο χρόνια αργότερα, λόγω πολέμου (και έλλειψης οπίου) καταφεύγει στην ηρωίνη. Ενώ θεωρούσε πως ήλεγχε την ποσότητα, μετά από ένα διάστημα υπέκυψε στον εθισμό της, ξοδεύοντας τεράστια χρηματικά ποσά για την ίδια και τον νέο της σύντροφο, Joe Guy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λίγο αργότερα, σε μια προσπάθεια να προστατεύσει τον κύριο πελάτη του, Λούις Άρμστρονγκ, από μια κατάληψη ναρκωτικών, ο μάνατζέρ της Τζο Γκλέιζερ συνεργάζεται με τη δίωξη ναρκωτικών και την συλλαμβάνουν για κατοχή το 1947.

Το θέμα έγινε πρώτη είδηση.

Όταν αποφυλακίστηκε ένα χρόνο αργότερα, όντας ¨καθαρή¨ πραγματοποιεί δύο μεγάλες συναυλίες στο Carnegie Hall, αλλά γρήγορα υποκύπτει ξανά στο πάθος της.

Στις 23 Ιανουαρίου 1949 φιγουράρει και πάλι στα πρωτοσέλιδα, αφού συλλαμβάνεται από ομοσπονδιακούς πράκτορες ναρκωτικών.

Το 1952, η καθοδική πορεία της στον εθισμό στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά διακόπτεται από τον Norman Granz. Ο Granz ηχογράφησε την Billie Holiday για την εταιρεία του Verve. Παρόλο που βρισκόταν σε αποτοξίνωση, η φωνή της φαινόταν αρκετά ταλαιπωρημένη κάτι που ενίσχυσε την αυθεντικότητά της ως τραγουδίστριας της τζαζ.

Ο Γκράντς δήλωσε πως μέχρι το 1957, ένιωθε ότι είχε κάνει ό,τι μπορούσε για να τη βοηθήσει και ευχόταν να είχε βοηθήσει περισσότερο και η ίδια τον εαυτό της. Τα τελευταία της δύο άλμπουμ, Lady in Satin (Κολομβία) και Billie Holiday (MGM), αψηφούν κάθε είδος συμβατικής κριτικής.

Στις 30 Μαΐου 1959 κατέρρευσε και εισήχθη στο νοσοκομείο Knickerbocker, στο Χάρλεμ. Στις 11 Ιουνίου μια νοσοκόμα ανακαλύπτει ηρωίνη στο κουτί του Kleenex δίπλα στο κρεβάτι της και συλλαμβάνεται στο κρεβάτι του νοσοκομείου, ενώ η αστυνομία αρνείται κάθε είδους επίσκεψη χωρίς την άδεια τους.

Όταν τελικά άφησε τη τελευταία της πνοή, γύρω στις 3 το πρωί της νύχτας της 10ης Ιουλίου, η περιουσία της ανερχόταν σε μόλις 848 δολάρια.

Πάνω από 3.000 άτομα παρακολούθησαν τη λειτουργία που πραγματοποιήθηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Columbus Circle, ωστόσο σχεδόν κανείς δεν την είχε επισκεφτεί στο μικροσκοπικό διαμέρισμά της στην 26th West 87th Street, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Η καριέρα της επισκιαζόταν από εκείνη την αυτοκαταστροφική διάθεση που παρατηρείται και σε άλλους καλλιτέχνες που έβαλαν στοίχημα με τη ζωή τους και νικήθηκαν.

Όπως και πολλών άλλων, όπως των Charlie Parker, James Dean, Janis Joplin, Marylin Monroe, Jim Morrison, Kurt Cobain, η ζωή της τερματίστηκε απροσδόκητα.

Παρά το εξαιρετικό ταλέντο της, έμοιαζε πάντα να ¨πετάει¨ ό,τι είχε κερδίσει όχι μόνο μια φορά, αλλά ξανά και ξανά.

Ωστόσο, στη φυλακή, όταν ήρθε αντιμέτωπη με τη πραγματικότητα, τα αρχεία των ψυχιάτρων που την παρακολουθούσαν αποκαλύπτουν ένα άτομο που ήταν πρόθυμο και ανυπόμονο να διορθώσει τους τρόπους και την αυτοκαταστροφική της τάση, αλλά δυστυχώς αυτό δεν κράτησε για πολύ.

Τελικά, το βασικό χαρακτηριστικό της Billie Holiday ήταν ότι πάνω απ' όλα υπήρξε μια σπουδαία καλλιτέχνης, όχι λόγω της ταλαιπωρημένης ζωής της, αλλά λόγω της ικανότητάς της να πετύχει τόσα πολλά, παρόλο το βάρος που έπρεπε να κουβαλήσει.

 Αυτό είναι σίγουρα ο απόλυτος θρίαμβός της!