Πολλοί και πολλές από μας μεγαλώσαμε διαβάζοντας τα βιβλία της. Η Γεωργία Σαρηβαξεβάνη γεννιέται στην Αθήνα το 1923, δηλαδή ακριβώς εκατό χρόνια πριν και πεθαίνει στις 9 Ιουνίου 2012. Η μητέρα της καταγόταν από τη Σενεγάλη και ο πατέρας της από το Αϊβαλί, αλλά εκείνη γεννιέται στην Αθήνα. 

Πριν προλάβει να ενηλικιωθεί η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Η κατοχή αποτελεί πηγή έμπνευσης και θεματολογίας για πολλά από τα βιβλία της. Εκείνη λαμβάνει γρήγορα μέρος στην αντίσταση και συμμετέχει στην ΕΠΟΝ. Το Δεκέμβριο του 1944 τραυματίζεται πάρα πολύ σοβαρά κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. “Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο και διαλέξαμε το θάνατο που ήταν η ζωή. Το ότι αντιμετωπίζαμε το θάνατο με την αντίσταση ήταν ένα πράγμα σίγουρο, αλλά τελικά ζούσαμε”.  

Το 1947 φεύγει αυτοεξόριστη στο Παρίσι, όπου γνωρίζει το μετέπειτα σύζυγό της Μαρσέλ Καράκωστα, καθώς επίσης συνδέεται φιλικά με σημαντικά πρόσωπα όπως η Μελίνα Μερκούρη και ο Κώστας Αξελός. Το 1962 επιστρέφει στην Ελλάδα και εργάζεται ως ηθοποιός σε θεατρικές, αλλά και κινηματογραφικές παραγωγές. Όμως η έλευση της δικτατορίας αποτελεί σημείο καμπής για τη ζωή της. Αποφασίζει να αντισταθεί, σταματώντας να εμφανίζεται στο θέατρο. Ήταν τότε που η ανάγκη της για έκφραση την οδηγεί στη συγγραφή. 

Ο Θησαυρός της Βάγιας είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και κυκλοφορεί το 1969. Το βιβλίο αποτελεί τεράστια επιτυχία για την εποχή και γίνεται το έναυσμα μιας μακράς και πολύ σημαντικής καριέρας στην λογοτεχνία για τη Ζωρζ Σαρή. Μάλιστα το 1985 μεταφέρεται στη μικρή οθόνη. Η παιδική και νεανική λογοτεχνία τη συναρπάζουν και την φέρνουν πιο κοντά στα παιδιά, αφού γρήγορα αρχίζει να επισκέπτεται σχολεία και να κάνει διάφορες ομιλίες σε όλη τη χώρα. Η ίδια έλεγε ότι από την ώρα που άρχισε να γράφει για παιδιά συνέχισε να παραμένει μέσα της νέα: “Αισθάνομαι πάντα 16-17 χρονών”.

Η ίδια ήταν τόσο ανήσυχο πνεύμα που η ανάγκη της να εκφραστεί και να εκφράσει την κοινή γνώμη έπρεπε να αποδοθεί είτε μέσω της γραφής, είτε μέσω της υποκριτικής. Τη δεκαετία του 1970 κυκλοφορούν τα πιο σημαντικά της βιβλία, όπως το Ψέμα (1970), το Κόκκινη κλωστή δεμένη (1974), Τα γενέθλια (1977). Ενώ η στενή φιλία της με την Άλκη Ζέη, η οποία ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία, τις οδηγεί το 1995 στην από κοινού συγγραφή του Ε.Π. 

Τα βιβλία της Ζωρζ Σαρή δεν αποτελούν απλώς ιστορίες, κρύβουν μηνύματα, διδάσκουν και μαρτυρούν ταυτόχρονα. Αποτελούν μαρτυρίες μιας εποχής και σε πολλά σημεία σχολιάζουν την πολιτική και την κοινωνία της εποχής για την οποία μιλούν. Δεν θέλησε να μείνει σιωπηλή και αυτό της κόστισε, καθώς η κριτική ήταν πολλές φορές αυστηρή μαζί της, θεωρώντας ότι δεν κράτησε τις χρονικές αποστάσεις που όφειλε. “Το μυστικό είναι να μην μπεμπεκίζουμε στα παιδιά. Να γράφουμε σα να γράφουμε για μεγάλους. Τα παιδιά είναι μικρά. Δεν είναι ηλίθια”. Ίσως αυτή η στάση είναι που κάνει τα βιβλία της τόσο διαχρονικά και τόσο αγαπημένα. 

 

Βρείτε τα εδώ.