Η Διδώ Παππά γεννιέται στις 18 Φεβρουαρίου του 1909 στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας και αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες των γραμμάτων και της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. 

Συγγραφέας, δημοσιογράφος, ενεργά πολιτικοποιημένη και ενταγμένη στο αριστερό κίνημα, η Διδώ Σωτηρίου έζησε τον διωγμό του 1922, ήρθε στην Ελλάδα ως πρόσφυγας και κατάφερε να γίνει μια από τις επιδραστικότερες γυναίκες των γραμμάτων στη χώρα μας. Έρχεται στην Ελλάδα και βιώνει τις δυσκολίες, τις κακουχίες και την φτώχεια που βιώνουν όλοι οι πρόσφυγες. Μελετάει και καταφέρνει να τελειώσει το σχολείο, να σπουδάσει Γαλλικά, να περάσει ακόμα και κάποιους μήνες στη Σορβόνη. 

Σε ηλικία 24 ετών παντρεύεται τον καθηγητή μαθηματικών Πλατώνα Σωτηρίου και λίγα χρόνια αργότερα γίνεται αρχισυντάκτρια του περιοδικού “Γυναίκα”, σε ηλικία μόλις 27 ετών. Ζει μια ζωή πολύ πιο ελεύθερη απ’οτι επιτρέπεται στις γυναίκες του μεσοπολέμου. Καπνίζει, κάνει γυμνισμό, οδηγεί μηχανή και έχει έναν έγγαμο βίο, καθόλου παραδοσιακό. Η Διδώ ερωτεύθηκε πολλές φορές και ο σύζυγος της ήταν ανεκτικός στην άστατη ζωή της.  «Ο Πλάτων ήταν σ’ αυτό ο ιδεώδης σύζυγος. Δεν είχε ζήλιες, δεν υποκρινόταν. “Αν βρεις”, μου έλεγε, “τον άνθρωπο της ζωής σου, εγώ θα σε παντρέψω”. Κι εκεί πικραινόμουν. Έλεγα, ας μην τον πληγώνω τουλάχιστον. Έζησα πάντως κάποιους μεγάλους έρωτες”. 

Στρατεύεται με την αριστερά και εντάσσεται στο ΚΚΕ, το οποίο όμως το 1947, τη διαγράφει με το πρόσχημα της “εγκατάλειψης θέσης”. Η αδερφή της, μάλιστα, Έλλη Παππα, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, συνελήφθη μετά το τέλος του εμφυλίου και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1951, μαζί με τον σύντροφο της. Εν τελεί, δεν εκτελέστηκε λόγω του παιδιού που απέκτησαν και το οποίο γεννήθηκε μέσα στη φυλακή. Το παιδί της Έλλης Παππά και του Νίκου Μπελογιάννη μεγάλωσε μαζί με τη Διδώ, καθώς η μητέρα του πέρασε 16 χρόνια στη φυλακή και την εξορία. 

Εργάζεται σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά ως δημοσιογράφος και κατέχει υψηλές θέσεις. Η συγγραφή λογοτεχνίας ήρθε πολύ αργότερα στη ζωή της, όταν ήταν πλέον 50 ετών. Με πολύ άμεση ανταπόκριση από τον κόσμο, το πρώτο της βιβλίο “Οι Νεκροί περιμένουν” εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1959. Το δεύτερο έργο της, ίσως και το πιο γνωστό τα “Ματωμένα Χώματα” εκδίδεται τρία χρόνια αργότερα και οι διθυραμβικές κριτικές που δέχεται το εντάσσουν σχεδόν αμέσως στα αριστουργήματα της σύγχρονης πεζογραφίας. 

Τα “Ματωμένα Χώματα” αποτελούν ένα βιβλίο ορόσημο, ένα βιβλίο που μπαίνει στα μοιχεία της ιστορίας και παρουσιάζει μέσα από τα γεγονότα του πολέμου, του διωγμού και της καταστροφής, ένα πολύ ισχυρό αντιπολεμικό μήνυμα. Αποσπάσματα του βιβλίου διδάσκονταν στο Δημοτικο στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο. 

Η Διδώ Σωτηρίου δεν αναγνώρισε ποτέ την έχθρα ανάμεσα σε ‘Ελληνες και Τούρκους ως λαούς. Το βιβλίο της αγαπήθηκε και στην Τουρκία και μάλιστα λέγεται ότι ο Πρωθυπουργός Ετσεβίτ είχε καλέσει τον Ελιά Καζάν για να μεταφέρει το έργο στο σινεμά, εγχείρημα το οποίο δεν προχώρησε ποτέ. 

Το 2001 η Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων καθιέρωσε το βραβείο Διδώ Σωτηρίου προς τιμήν της,  το οποίο απονέμεται «σε ξένο ή Έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα».

Η Διδώ Σωτηρίου αγαπήθηκε πολύ και αγάπησε πολύ τον άνθρωπο σε όλες του της διαστάσεις. Έζησε μια ζωή γεμάτη ένταση και αγώνα και άφησε πίσω της μια πολύ σημαντική πολιτιστική παρακαταθήκη και ένα παράδειγμα ζωής.