Ο Τένεσι Ουίλιαμς, μαζί με τον Άρθουρ Μίλερ και τον Ευγένιο  Ο’Νιλ, αποτέλεσαν τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα. Τα έργα του θεωρούνται ορόσημα για την πορεία του παγκόσμιου θεάτρου, αλλά και για την μετεξέλιξη του. Βοήθησαν στον επαναπροσδιορισμό των προτύπων, όχι μόνο του δράματος, αλλά την ίδια στιγμή του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Εξάλλου, το Λεωφορείον ο Πόθος, που γράφτηκε το 1947, μέσα από την κινηματογραφική του μεταφορά το 1951, εκτόξευσε την καριέρα του Μάρλον Μπράντο.

Αν και αρκετοί γνωρίζουν την τραγική πορεία της ζωής του, την πάλη του με την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό, η προσωπική του ζωή δεν υπήρξε τόσο ενδιαφέρουσα για τον τύπο, όσο εκείνοι άλλων συγγραφέων. Ας μάθουμε, όμως, κάποια ενδιαφέροντα πράγματα για εκείνον.

Ο  Τένεσι Ουίλιαμς γεννιέται στις 26 Μαρτίου 1911, στο Κολόμπο του Μισισίπι και πεθαίνει στις 25 Φεβρουαρίου 1983 στη Νέα Υόρκη. Αν και φαίνεται παράξενο, οι πρώτες του συγγραφικές προσπάθειες είχαν να κάνουμε με ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, καθώς επηρεάστηκε πολύ από το έργο του H. P. Lovecraft. Το θέμα αφορούσε έναν Αιγύπτιο Φαραώ που ξαναζωντανεύει.

Λέγεται ότι έγινε συγγραφέας, εξαιτίας μιας εμπειρίας που τον έφερε πολύ κοντά στο θάνατο. Περιέγραφε τον εαυτό του ως ένα αρκετά δραστήριο παιδί, αλλά μετά από μια ασθένεια που τον ανάγκασε να μείνει στο κρεβάτι για έξι μήνες. Τότε ένιωσε ένα «παράξενο μυστικιστικό, συναίσθημα» που άλλαξε εντελώς την προσωπικότητά του. Έγινε πιο μοναχικός και πιο ευφάνταστος και σύντομα άρχισε να εργάζεται στα πρώτα διηγήματά του. Ενδιαφέρον είναι ότι η Elizabeth Taylor έχει περιγράψει ότι είχε την ίδια εμπειρία.

Το πραγματικό του όνομα δεν ήταν Τενεσί. Ο Thomas Lanier Williams III, το δεύτερο παιδί του Cornelius και της Edwina Williams. Κάποια στιγμή το 1938 ή το 1939, ο νεαρός συγγραφέας - που έως τότε υπέγραφε με το όνομά του - άρχισε να αποκαλεί τον εαυτό του «Τενεσί». Κανείς δεν ξέρει γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο ψευδώνυμο. Σε ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο, ο Williams είπε ότι ήταν ένας φόρος τιμής στους προγόνους του που «πολέμησαν τους Ινδιάνους για το Τενεσί». Αλλά το "Tennessee Williams" προήλθε από το παρατσούκλι που είχε λάβει στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, ως φοιτητ΄γς. «Οι συμφοιτητές μου μπορούσαν μόνο να θυμηθούν ότι ήμουν από μια πολιτεία του νότου με μεγάλο όνομα. Και όταν δεν μπορούσαν να σκεφτούν το Μισισίπι, θυμούνταν το Τενεσί», είπε. «Δε με ενοχλούσε αυτό, οπότε όταν κόλλησε, το άλλαξα οριστικά».

Οι τόποι και οι άνθρωποι στη ζωή του Ουίλιαμς επηρέασαν τα έργα του σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, ήταν τα μέλη της οικογένειάς του, που τον επηρέασαν περισσότερο. Η μητέρα του Edwina έχει εμπνεύσει την υπερπροστατευτική μητέρα σε πολλά από τα έργα του. Ο βίαιος πατέρας του απεικονίστηκε ως ο εκφοβιστής Big Daddy. Ο διάσημος χαρακτήρας του, ο Στάνλεϊ Κοβάλσκι, ήταν στην πραγματικότητα εμπνευσμένος από κάποιον συνάδελφό του, σε εργοστάσιο υποδημάτων που εργαζόταν ως νέος.

Πολλά από τα έργα του είχαν μια  τρελή ηρωίδα, η οποία πιστεύεται ότι ήταν εμπνευσμένη από την ψυχικά ασταθή αδερφή του, Ρόουζ. Αφού μετακόμισε στο Σεντ Λούις, ο Τόμας ενοχλήθηκε περισσότερο με τη μεγάλη πολυσύχναστη πόλη και ήρθε πιο κοντά στην αδερφή του. Ο εύθραυστος γυναικείος χαρακτήρας της Laura Winfield, στον Γυάλινο Κόσμο, ήταν στην πραγματικότητα μια αναπαράσταση της αγαπημένης του αδερφής, της οποίας η λοβοτομή αργότερα τον είχε οδηγήσει στον αλκοολισμό.

Ο Γυάλινος Κόσμος πιστεύεται ότι είναι μια βιογραφία της δικής του ζωής, με τον Tom να προστατεύει τη μητέρα και την αδερφή του. Με τον χαρακτήρα του Τομ Γουίνφιλντ, ουσιαστικά απεικόνισε τον εαυτό του, εκφράζοντας τους αγώνες ενός εκκολαπτόμενου συγγραφέα. Η μίζερη ζωή του Τομ, ως εργάτης σε ένα εργοστάσιο υποδημάτων, τα ομοφυλοφιλικά του χαρακτηριστικά, η ενοχή που άφησε την αγαπημένη του αδερφή και μητέρα, κ.λπ.

Πολυγραφότατος, με επιρροές από τον Άντον Τσέχωφ και τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ, τα έργα του είναι μαχαιριές στην ανθρώπινη ψυχή, μιλούν για τις αδυναμίες, για τη διαφορετικότητα, για την εύθραυστη φύση του ανθρώπου και γι αυτό το λόγο αποτέλεσαν τεράστιες επιτυχίες, και συνεχίζουν ακόμη να ανεβαίνουν στο θεατρικό σανίδι κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο.