Το γυαλί ως αυτοτελές υλικό είναι γνωστό από την 3η χιλιετία.
Τα πρώτα δείγματα βρέθηκαν στη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο. Το κύριο χαρακτηριστικό του γυαλιού, η διαφάνεια, ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία στους ανθρώπους, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν σε διάφορες μορφές, φτιάχνοντας μικροαντικείμενα και κυρίως χάντρες.
Π.Χ. Από το 1500 π.Χ. κατασκευάζονται πιο περίπλοκα αντικείμενα, όπως φιαλίδια και δοχεία. Η Αίγυπτος παραμένει για αιώνες το σημαντικότερο
κέντρο παραγωγής αντικειμένων από γυαλί κι από εκεί μαθαίνουν την τέχνη πρώτα οι 'Έλληνες και μετά οι Ρωμαίοι, οι οποίοι και μεταδίδουν την τέχνη τους στις αποικίες και στην αυτοκρατορία αντίστοιχα. Με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσονται νέες τεχνικές για την κατασκευή του γυαλιού και επεκτείνεται
η εφαρμογή του στην εξυπηρέτηση των καινούργιων αναγκών που προκύπτουν. 'Έτσι έρχεται να ενταχθεί και στην αρχιτεκτονική, ως φράγμα στα παράθυρα. Στο αρχαιολογικό μουσείο της Αμοργού εκτίθεται ένα κομμάτι γυαλιού του 10υ π.Χ.
αιώνα από πλουσιόσπιτο της εποχής στην περιοχή, γεγονός που τεκμηριώνει τα
αναφερόμενα. Η διαφάνεια του γυαλιού, που επιτρέπει να φωτίζεται ο εσωτερικός
χώρος κατά τη διάρκεια της ημέρας και συγχρόνως να προφυλάσσεται από τις μεταβολές του καιρού, φέρνει μεγάλες αλλαγές στην αρχιτεκτονική και την
μορφολογία των κτιρίων.
Σε μορφή επίπεδης πλάκας, ως υαλοστάσιο, συναντάμε το γυαλί πιο συχνά από τον 1 ο μ.Χ. αιώνα. Φράσσουν με αυτό τα ανοίγματα των
παραθύρων, που είναι claustra, δηλαδή διάτρητα φράγματα από μάρμαρο, ξύλο,
μέταλλο ή γύψο. Οι πλάκες αυτές μπορεί να είναι γυάλινες ή αλαβάστρινες. Πολλά
τέτοια δείγματα σώζονται στην Πομπηία, καθώς και στα παράθυρα των δημοσίων
κτιρίων , των παλατιών ή των εκκλησιών της πρώιμης χριστιανικής περιόδου (Αγία
Κωνσταντία, 40ς αι, Ρώμη, Άγιος Βίταλιος, 6ος αι, Ραβέννα κ.λπ.). Σε πιο παλιά
οικοδομήματα χρησιμοποιούσαν τεντωμένο δέρμα αντί για γυαλί και αλάβαστρο.
Τον 4ο και 5ο αιώνα συναντάμε συχνά μωσαϊκά από γυαλί σε ναούς και παλάτια της ευρύτερης περιοχής, όπως π.χ. τα Opera Sectilia του 40υ αιώνα, από
γυάλινα κομματάκια, που εκτίθενται στο Μουσείο των Κεχρεών στην Κόρινθο και βρέθηκαν στο βυθό του λιμανιού των Κεχρεών και στο δρόμο για το ναό της Ίσιδος στην Αίγυπτο. Αυτά, όμως, δεν έχουν σχέση με βιτρώ, ήταν μωσαϊκά και προορίζονταν ακριβώς για επένδυση δαπέδου.
