ΤΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ

INSOMNIA
Μέσα στο σκοτάδι της σιωπής
αναβοσβήνουν σαν μικρά λαμπιόνια
σκέψεις -μα και προσευχές-
σαν να πέρασε ολάκερος αιώνας.
Ξύπνημα μέσα από τον λήθαργο
και επιστροφή στην αοκνία,
καθώς η μοχθηρή Θέα τής λήθης
ζυγίζει με κλεψύδρα τις πράξεις μου.
Παραμένω μουδιασμένος και παράλυτος,
το μικρό διαμέρισμα μοιάζει με φυλακή.
Ένα λιτό και καλοδουλεμένο κλουβί
για δεσμώτες και τσαρλατάνους.
Σαν μικρός μίμος αναπαριστώ βουβός,
παίζοντας από "ασφαλή απόσταση".
Η πόρτα όμως παραμένει κλειστή.

"Σάμπως, είχα ποτέ το κλειδί;"

σιγοψιθυρίζω