ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ ΑΒΡΑΞΑΣ

Και το όνομα αυτού Αβραξάς» είναι το πρώτο μέρος μιας Τριλογίας για την Αγάπη, ό,τι ο καθένας μας θεωρεί αγάπη, πρωτοϊδωμένη μέσα στην αρχαιοελληνική μυθολογία.

Η ολική της έκφραση, πώς δηλαδή θα έπρεπε να μας αγαπούν και να αγαπούμε, ως άνθρωποι δημιουργήματα ενός Ανώτατου Όντος, δίδεται στο τελευταίο ποίημα «Ένωση με το Ένα».

Στο δεύτερο και τρίτο μέρος της Τριλογίας ο «έρωτας» υπάρχει, μένει όμως – για σαφείς λόγους – απραγματοποίητος.

Ποιος μυθικός πολεμιστής θα ήταν το τέλειο ταίρι της Πενθεσίλειας χωρίς να συγκρουστεί μαζί της;

Ποιος εραστής-σύζυγος θα άντεχε να αγαπά χωρίς να φοβάται τη σοφή Μήδεια;

Ποιος πιστός ή άπιστος, έστω και γενναίος, σύζυγος-βασιληάς θα κατόρθωνε να πάρει πίσω τον θρόνο από την εξουσιαστική και φίλαρχη Κλυταιμνήστρα;

Έτσι και αλλιώς ο έρωτας δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί στηριγμένος πάνω στη βούληση ή τις αισθήσεις:

Η γενναιότητα της ατρόμητης Πενθεσίλειας, βασίλισσας των Αμαζόνων

Η σοφή «μυστική» γνώση της Μήδειας

Η άκρατη φιλοδοξία της άπιστης και αδίστακτης Κλυταιμνήστρας

είναι και η αιτία της απραγματοποίητης και προδομένης αγάπης που οδηγεί στον μέχρι τέλους τραγικό χαμό των «ερώμενων» ηρωίδων.