ΙΣΙΣ ΑΛΑΡΙΧΟΣ ΚΑΝΘΑΡΟΙ

Ίσις Αλάριχος Ἐδῶ στὸ μαῦρο τοῦτο γυρογιάλι, ποὺ ἡ θάλασσα τρισκότεινη ἀνασαίνει, ἐσέναν ἡ καρδιά μου περιμένει, θεὰ τῆς Νύχτας, Ἴσιδα μεγάλη. Κι ὅταν λαμπρὴ ἡ πανσέληνος καὶ πάλι μὲς σὲ σιγὴ ἀνεβαίνει ἀστερωμένη, ποθώντας σε πιστὰ σὰν ἐρωμένη σὲ βλέπω μὲς στῆς λάμψης της τ’ ὀπάλι. Ἔλα, στῆς ζωῆς τὸ σάλον ἄγκυρά μου, καὶ τὴ γαλήνη χάρισε σὲ μένα! Ἔλα καὶ μὴ βραδύνεις πιά, κυρά μου! Στὰ βλέφαρά μου ἐσὺ τὰ θερμασμένα σὰν μιὰ παλιὰ ἀνεκπλήρωτη ὀφειλή σου τὸ πιὸ λευκό σου ἀκούμπησε φιλί σου.