ΙΑΜΑΤΙΚΕΣ ΠΛΗΓΕΣ

«Τίποτε το εξεζητημένο. Κάτι μπιχλιμπίδια που αγόρασε η πείρα μου από πλανόδια καπάτσα λάθη. Δύσπεπτες εικόνες που εξήχθησαν κατά την πλύση μνήμης στην οποία τεχνηέντως υπεβλήθην. Κυριακές, ανέκαθεν πιστές στο δειλινό τους ραντεβού με βουρκωμένες νότες…
Κατακόκκινα, προκλητικά ντυμένες σάς καλωσορίζουν στο πρωτόλειο αυτό κρησφύγετό τους οι πληγές μου. Περισσότερο από ποτέ εκτεθειμένες σε κάθε λυσσαλέο ανεπούλωτο.  Π.Μ»

ΕΙΣ ΛΗΘΗΝ

Ενθάδε κείνται 
οι μαχήτριες γόπες
των σβησθέντων ονείρων μου 
στίχων έρμαιων στου άγραφου τα χείλη
φλόγινων που ήπιανε οι καύτρες μυστικών 
όρκων που φούμαρε αέρας 
φούμαρων ερώτων.
Τέφρες από κάθε γωνιά της νοσταλγίας
με σέβας αποθέτουν το γκρίζο τίναγμά τους
στο τασάκι που το βράδυ τούτο εξυψώνω 
σε περίοπτο ανήκουστο πρωτοφανές μνημείο.

Υπέρ του καπνού που έγινες.