ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

Η Μαργαρίτα χαμογελούσε. Όπως η Τατιάνα Μπιλάιεβα, αλλά όπως και ο Καβάφης, και όπως πολλοί Αλεξανδρινοί που γνώρισα από τη μέρα που έφτασα από το Κάιρο με το λεωφορείο στην πρωταρχική Αλεξάνδρεια, η Μαργαρίτα Φιλάνοβιτς κοιτούσε τον κόσμο με διπλή οπτική· έβλεπε ένα παρελθόν δύο χιλιάδων ετών να ζωντανεύει αδιάκοπα μπρος στα μάτια της, λιγότερο φασματικό ίσως από τις όψεις του παρόντος που την περιέβαλλαν. Ήμασταν στο Χοτζάντ, πρώη Λενιναμπάντ, μια μέρα του Ιουνίου του 1996, στις 28 του Ιούνη για την ακρίβεια, έκανε μια ζέστη του σκασμού, κι εκείνη έβλεπε τον Αλέξανδρο όρθιο πάνω στα τείχη της Αλεξάνδρειας Εσχάτης, της πόλης του στα πέρατα του κόσμου, μια μέρα του 327, before J.C. indeed, να οδηγεί τους λογχοφόρους Θράκες καβαλάρηδες, τους Αγριάνες τοξότες, τους Θεσσαλούς ιππείς και τους μισθοφόρους που 'χε μαζέψει στο δρόμο των κατακτήσεων, ανυπόμονος να χυμήξει πρώτος στο ποτάμι που οριοθετούσε όχι μόνο τον κόσμο αλλά και τη γνώση.