Κοίτα ' του λέει. '... Μόλις εγώ πάτησα το πόδι μου στο μπαλκονάκι, κατάλαβα πως αν δε γινόταν το δικό μου αυτό το σπίτι, θ' αρρώσταινα! Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου ήταν φανταστικό! Και πίστευα πως έτσι θα ήταν για πάντα, για όλη την υπόλοιπη ζωή μου... Εχεις δει το φεγγάρι να λάμπει πάνω από τον κόλπο; Θα το έχεις ασφαλώς δει. Μια μαγεία, τα ξέρεις... Το πανόραμα που έχουμε μπροστά μας είναι πράγματι υπέροχο, όμως εγώ απόκαμα πια παιδί μου... Κάποτε, το νιώθεις, ακόμα και η ματιά σου αρχίζει να γίνεται λιγότερο λαίμαργη. Σύντομα για μας... Για μένα, η κωμωδία τελειώνει. Εχουμε επιβιώσει, όπως σου είπα, από αρρώστιες, σεισμούς, κατατρεγμούς... Γνωρίσαμε τη φρίκη του θανάτου, σ' ένα σωρό παραλλαγές - του βίαιου θανάτου, εννοώ - δες τώρα τι γίνεται και με τον πόλεμο... Τι άλλο θα μπορούσε να ευχηθεί κανείς για τον εαυτό του, παρά μόνο να πέσει η αυλαία με ήρεμο τρόπο; Ενας ήσυχος θάνατος επισφραγίζει με τον καλύτερο τρόπο την ανθρώπινη ζωή. Το ευτυχισμένο τέλος κρύβει μέσα του κάτι από τη γλύκα αυτής της θέας που απολαμβάνουμε καθημερινά απ' τα μπαλκόνια μας, δε συμφωνείς; '
Το τραγούδι των σειρήνων είναι - εκ παραδόσεως - τραγούδι που προαναγγέλει το θάνατο. Μπορεί επίσης να είναι το σαγηνευτικό κάλεσμα για μια διαφορετική ζωή, ίσως μια νέα αρχή, και τότε δύσκολα μπορείς να του αντισταθείς. Ορισμένοι ήρωες αυτών των διηγημάτων συμπληρώνουν το θλιβερό κύκλο της ζωής τους αντιμετωπίζοντας καταστάσεις και συμπεριφορές ποπυ βαθμιαία τους φθείρουν (σωματικά και ψυχικά) και τους επιφυλάσσουν ένα τραγικό ή αδικο τέλος. Αλλοι συνεχίζουν να ονειρεύονται διατηρώντας την πίστη τους στις ομορφιές της ζωής είτε αναζητώντας το μπάλσαμο του έρωτα, παρ' όλα τα αδιέξοδα και την απόγνωση της σκληρής καθημερινότητας. Σε ένα τέτοιο τοπίο απώλειας και ελπίδας, όπου το τραγούδι των Σειρήνων διαπερνά τα πάντα, ίσως μπορούσε να υπάρξει μια αισιόδοξη προοπτική που, αν παρεμβαλλόταν, να άλλαζε ακόμα και τη στάση μας απέναντι στο θάνατο, να μας συμφιλίωνε μαζί του ή έστω να τον έκανε αποδεκτό.
