ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ

Θυμάμαι τώρα με συγκίνηση την παρεούλα, τη συμμορία μας. Μικρά παιδιά τότε, έτσι, αδέσποτα, σαν αγρίμια σε αυτή τη γεμάτη κινδύνους περιοχή. Εδώ, στο Ανεμόκαστρο, με τα ύποπτα και πονηρά κέντρα και τα αμαρτωλά σπίτια, όπου οι αγαπητικοί είχαν σπιτωμένες τις πόρνες τους. Εδώ που ήταν μαζεμένα τα μεγαλύτερα μαχαίρια της νύχτας και τα εκλεκτότερα αποβράσματα της κοινωνίας. Θυμάμαι τότε, που ξενυχτούσαμε μέσα στις βάρκες μας, μπροστά από το κέντρο του Φώτη του ανάπηρου, ανάμεσα στις καλαμιές και πλάι στο ρέμα, ενώ η νοσηρή, παιδική μας περιέργεια, μας έτρωγε για τα διαδραματιζόμενα στα ενδότερα, στα άδυτα του πιο κακόφημου μαγαζιού της περιοχής. Αμέτρητες ήταν οι φορές που είχαμε παρακολουθήσει, σχεδόν αδιάφορα, τους μπράβους αυτού του μαγαζιού να πετούν πτώματα μαχαιρωμένα στο ρέμα.