«Θα φύγω, ξάδερφε», έλεγε και ξανάλεγε ο Πάνος, μπας και τελικά το έπαιρνε απόφαση και γύριζε στο χωριό.
Σπάραζε όλη μέρα η Σεβαστή, ζητώντας να της φέρουν πίσω τον Ζαχαρία. Τον πατέρα του παιδιού που είχε στην κοιλιά.
Μόνο το λύκο είχε για παρέα ο Τσίλιας στο λόγγο. Κι ό,τι κι αν έλεγαν οι άλλοι, δε θα άφηνε κανέναν να τον πάρει από κοντά του.
Ο Λευτέρης, λοχαγός στο αλβανικό μέτωπο, είχε υποσχεθεί πως ακόμη κι ένας φαντάρος να έμενε ζωντανός, θα τον πήγαινε στον τόπο του.
Είκοσι τόσα χρόνια βολοδέρνει στα λεωφορεία η Γιωργία, ξεροσταλιάζοντας για μια κουβέντα, για ένα βλέμμα του Κωσταντή.
Βροντερά γέλαγε ο Λόλος. Και κάθε που τον άκουγαν οι καλιακούδες, παράταγαν τις καλαμποκιές και πέταγαν τρομαγμένες μακριά.
Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του γεννημένου στο Αγρίνιο και κατοίκου Θεσσαλονίκης Κώστα Μπαρμπάτση. Αναμφισβήτητα εμφανίζεται σαν νέος συγγραφέας με ταλέντο και με ιδιαίτερη άποψη πάνω στους χαρακτήρες και τα κείμενα του. Περιμένω τη συνέχεια και σε επόμενα βιβλία.
Βασίλειος Δρόλιας, εφημ. Τα Νέα, 29/10/2022
Ο Μπαρμπάτσης δεν πάσχει από νοσταλγία, δεν επιθυμεί να «πουλήσει» φολκλόρ και παράδοση, δεν έχει προθέσεις ωραιοποίησης του παρελθόντος αλλά ούτε και του παρόντος. Η συγγραφική μέριμνα δεν αρκείται ωστόσο στη γλώσσα, αλλά εστιάζει και στην ιστορία. Παρότι τα μοτίβα είναι γνώριμα, ο συγγραφέας πετυχαίνει την αβίαστη γέννηση συναισθήματος και τη διατήρηση του αναγνωστικού ενδιαφέροντος, χωρίς να καταφεύγει στην υπερβολή και την επιτήδευση. Ο ανθρώπινος χαρακτήρας των ιστοριών τις ελευθερώνει από το στενό χωροχρονικό καλούπι εντός του οποίου αρχικά χύθηκαν.
Γιάννης Καλογερόπουλος, Εφημερίδα των Συντακτών, 08/10/2022
Η «Λυκοχαβιά» δεν διαβάζεται σε γρήγορο ρυθμό και θα πρέπει ο αναγνώστης να βυθιστεί μέσα στην ατμόσφαιρά της για να απολαύσει τα λογοτεχνικά περάσματά της, όμως αναντίρρητα το χαρακτηρίζουμε ως μία άξια πρώτη προσπάθεια του συγγραφέα Κώστα Μπαρμπάτση και αναμένουμε τη συνέχεια της πένας του.
Γιώργος Τζιτζικάκης, literature, 06/10/2022
