ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ

Ο Ορέστης και ο Στέφανος βιώνουν το μαρτύριο του τυφλού καθρέφτη, της έκπτωσης, της γενικευμένης αδιαφορίας και το ξερίζωμα από έναν κόσμο που κάποτε τους «έβλεπε». Αρχικά πετρώνουν μπροστά σ' αυτή την αλλαγή. Στη συνέχεια αυτοεξορίζονται στο χώρο του φανταστικού, όπου προσπαθούν να ξαναβρούν τον εαυτό τους.
[...]
Αλλά το ερώτημα θα παραμείνει: ποιο, τάχα, μπορεί να είναι το νόημα της ζωής ενός αυριανού νεκρού; Μήπως, τελικά, ζωή σημαίνει να ζεις το παράλογο του πρόσκαιρου, να ζεις χωρίς επαύριο, να απολαμβάνεις τη στιγμή και τον πλούτο του κόσμου με όλες σου τις αισθήσεις; [...]