Ο άνδρας είναι η μυστικιστική δύναμη, είπε. Πόσο δίκιο είχε! Έτσι τον ένιωθα μέσα μου, σαν αόρατη ώθηση που με παρέσυρε πέρα από τα όρια ασφαλείας που χρόνια ύψωνα για να προστατέψω τον εαυτό μου.
Τελικά τον προστάτευα ή, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, τον πολτοποιούσα, τον συνέθλιβα; Τι είπε πως είναι ωρίμανση; Καρπός που σαπίζει; Προς τα εκεί οδεύω; Και τι είναι αυτό που θα αποσυντεθεί; Ποιο το περιεχόμενό του; Ένα συνονθύλευμα από φοβίες, άγχη, απαρνήσεις και καταπιέσεις; Με ποιο όφελος; Την αξιοπρέπεια. Ποιος μου τη ζήτησε; Ποιος την επέβαλε; Αλίμονο! Εγώ η ίδια σε βάρος του εαυτού μου και της αλήθειας. Μια ζωή που στηρίζεται πάνω σ? ένα ψέμα. Σ? ένα λάθος που νόμισα πως θα καλύψω, επειδή κατάφερα να το κρύψω από τους άλλους! Ποιο το όφελος, αφού το κουβαλάω στου νου μου τις άκρες; Στρείδι που όζει. Αυτό είμαι. Και το μαργαριτάρι; Ζει ή ψόφησε μέσα στα φύκια που νόμιζα για μεταξωτές κορδέλες;
Θεέ μου, τι έκανα! Προλαβαίνω ν? ανασυντάξω τις δυνάμεις μου και ν? ανασυνθέσω τη ζωή μου, ή σαν σύκο θα παραδοθώ στην αγκαλιά της γης, έτοιμη για ανακύκλωση;
«Τι κάνεις; Πάλι θα πέσεις στην παγίδα της φιλαρέσκειάς σου;»
«Δεν είναι φιλαρέσκεια. Η ταραχή ΅ου είναι εσωτερική. Ανεξήγητη. Δεν το νιώθεις και συ;»
«Κουτα΅άρες! Κάθε γυναίκα αρέσκεται να τη θαυ΅άζουν. Τονώνεται το ηθικό της, νιώθει πως ολοκληρώνει τον προορισ΅ό της».
«Τον προορισ΅ό της; Τι εννοείς;»
«Να έλκει. Να διεγείρει. Να συναρπάζει!»
«Δεν είναι αυτός ο προορισ΅ός της γυναίκας. Δεν είναι ε΅πόρευ΅α προς πώληση».
«Μην εξάπτεσαι. Δύσκολα κανείς ξεφεύγει από τη φυσική νο΅οτέλεια. Δες τις πεταλούδες, τα τριαντάφυλλα: Με τα χρώ΅ατα και την ευωδιά τους αυτό προσπαθούν. Να ελκύσουν. Με έ΅΅εσο ή ά΅εσο τρόπο να βοηθήσουν στη διαιώνιση των ειδών».
«Δεν εί΅αι ζώο. ?νθρωπος εί΅αι».
«Επειδή στέκεσαι όρθια και διαθέτεις λογική και κριτική σκέψη, νο΅ίζεις πως αυτό και ΅όνο σε καθιστά κάτι ανώτερο; Ταλαίπωρη! Δυνατότητα να γίνεις έχεις. Μόνο δυνατότητα».
«Λίγο το έχεις αυτό;»
«Ποιο το όφελος, αν σκορπάς τις δυνά΅εις και την ενέργειά σου ΅όνο για επιβίωση; Σκέψου το».
