Πως ένας άνθρωπος γίνεται συγγραφέας ύστερα από μια μακριά υπαρξιακή
περιπλάνηση στο Παρίσι και στην Αθήνα της εικοσιπενταετίας 1960-1985 και πως
μεταμορφώθηκε, σ’ αυτό το διάστημα, ο κόσμος μας. Ο έρωτας του για μια κοπέλα
από τη Γαλλία, αμέσως μετά την αυτοκτονία τους αδερφού του, θα τον αποκόψει από
την αθηναϊκή του εφηβεία, σπρώχνοντάς τον να ριζώσει στον άλλο τόπο, στον άλλο
πολιτισμό – να βρει στους άλλους ένα καινούργιο «εμείς». Ταυτόχρονα όμως η
δοκιμασία του ξεριζω-μού στην αφιλόξενη μεγαλούπολη θα του φανερώσει τη
σκοτεινή όψη του δυτικού πολιτισμού και θα ξυπνήσει μέσα του την αγιάτρευτη
νοσταλγία της Ελλάδας. Και γυρίζοντας εκεί θα την ανακαλύψει ξανά από την αρχή,
μαζί με την κοπέλα του, με το έκθαμβο βλέμμα του Ευρωπαίου που πρωτοαντικρίζει
έναν τόπο εξωτικό, μαγικό και άσπιλο – που είναι όμως συνάμα, γι’ αυτόν, η δική
του λησμονημένη ρίζα. Έπειτα η στρατιωτική θητεία, οι πρώτες προσπάθειες για
σταδιοδρομία: η ανώμαλη προσγείωση στη μίζερη, βάναυση, υπανάπτυκτη, ραγδαία
μετασχηματιζόμενη Ελλάδα της δεκαετίας του ’60, που διαψεύδει τις προσδοκίες
και τις εξιδανικεύσεις του. Αλλά και η λαχτάρα να βοηθήσει, να υπηρετήσει αυτόν
τον τόπο – αχώριστα από τα οράματα της γενιάς του: η «χαμένη άνοιξη» του 1964-
65. Η δικτατορία του ’67 – που θα σημάνει το ναυάγιο τόσων ελπίδων. Και πάλι το
Παρίσι. Ο Μάης του ’68 – η ουτοπία της Επανάστασης, της φαντασίας στην εξουσία,
της απελευθέρωσης όλων των ανθρώπων. Αλλά και η καινούργια αμείλικτη
πραγματικότητα που προελαύνει παντού ακατανίκητα: ο καταναλωτισμός, η
μαζοποίηση, η ισοπέδωση των τόπων και των παραδόσεων, η εμπορευματοποίηση της
ανθρώπινης ψυχής – που θα μετατρέψουν, λίγο λίγο, την αγάπη του ήρωα για τη
διπλή πατρίδα του σ’ ένα αίσθημα οικουμενικής εξορίας. Ώσπου μέσα από νέες
περιπλανήσεις θα νιώσει πως η ήττα του μπορεί να γίνει νίκη: η μεταμόρφωση της
σπαταλημένης του ζωής σ’ ένα έργο όπου καμιά από τις αντιφατικές του εμπειρίες
δεν θα έχει πάει χαμένη. Ένα μυθιστόρημα μαθητείας από τον συγγραφέα του Σαν
μυθιστόρημα – του οποίου το Εμείς οι άλλοι αποτελεί τη συνέχεια, αλλά συνάμα
και την αρχή, αφού μόνο εδώ θα μάθει ο αναγνώστης μέσ’ από ποιες
συναισθηματικές και πνευματικές περιπέτειες γεννήθηκε και διαμορφώθηκε το
προηγούμενο βιβλίο. Αλλά και μία αυτοτελής ιστορία, τα πιο ουσιαστικά πρόσωπα
της οποίας είναι πιθανώς συλλογικά: η Αθήνα και το Παρίσι, η Ελλάδα και η
Ευρώπη, οι πολιτισμοί του χτες και η νεοτερικότητα που μας παρασέρνει όλους στο
ακάθεκτο πέρασμά της. Όλα τούτα φανερωμένα και ζωντανεμένα μέσα από την –
άλλοτε παραμορφωτική και άλλοτε διορατική – ματιά του ήρωα. Και τελικά, το
μυητικό ταξίδι που ξετυλίγεται εδώ έχει ως στόχο το νόημα της ζωής: το νόημα
που μόνο εμείς δημιουργούμε – εμείς οι άλλοι.
