ΔΙΑΦΩΝΩ

Οι γνω­στι­κοί τον θαύ­μα­ζαν, οι ξι­πα­σμέ­νοι τσα­να­κο­γλεί­φτες τον χλεύ­α­ζαν.

Ο άν­θρω­πος του βι­βλίου, μο­να­χι­κός, στο­χα­στής και πραγ­μα­τι­στής συ­νά­μα, βί­ω­σε την το­ξι­κή ατμό­σφαι­ρα του χου­ντι­κού συ­στή­μα­τος του Ελ­λάς Ελ­λή­νων Φυ­λα­κι­σμέ­νων, αγω­νί­στη­κε ενά­ντια στα λα­σπε­ρά έν­στι­κτα όσων χα­μή­λω­ναν τον άν­θρω­πο, ονει­ρεύ­τη­κε ένα ανώ­τε­ρο κό­σμο.

Η ζή­ση του ήταν σκέ­ψεις, ιδέ­ες, όνει­ρα, λι­γο­στό υπη­ρε­τι­κό σώ­μα. Ήθε­λε να νο­γά και να μι­λά λεύ­τε­ρα, δύ­σκο­λα τον φί­μω­ναν. Και δεν τον ένοι­α­ζε που κου­βα­λού­σε πα­ρα­μά­σχα­λα ανι­δι­ο­τε­λείς ιδέ­ες, αιμορ­ρα­γού­σα δη­μο­κρα­τία, απρο­σκύ­νη­το ηρω­ι­σμό, όλα υπέρ­βα­ρα τον βά­ραι­νε πι­ό­τε­ρο η ανα­ξι­ο­πρέ­πεια κά­ποι­ων κι ήθε­λε να τους την έκα­νε, λέει, να σκύ­ψει το κε­φά­λι ντρο­πι­α­σμέ­νη.

Μα, σε και­ρούς που έζε­χνε η στε­νο­κε­φα­λιά πολ­λών εξου­σι­α­στών, ο φό­βος κι η απελ­πι­σία των εξου­σι­α­ζό­με­νων και το βό­λε­μα των οσφυ­ο­κα­μπτών; Τι έκα­νε…;

ΔΙ­Α­ΦΩ­ΝΟΥ­ΣΕ στε­ντό­ρεια με τη βό­λε­ψη της γι­να­τε­μέ­νης απαν­θρω­πι­άς, του ερ­πυ­σμού της υπο­κρι­σί­ας και του πα­ρα­λο­γι­σμού, της ηλι­θι­ό­τη­τας. Αυτό έκα­νε...!

Μην ήταν πει­ραγ­μέ­νος, όμως; Ένας αχα­μνός αντι­ή­ρω­ας με τα τό­σα κω­μι­κο­τρα­γι­κά που αντά­μω­σε στο ατα­λά­ντευ­το δι­ά­βα των στα­θε­ρών αξι­ών του;

Κι αν ήταν αυτός ο κα­νο­νι­κός άν­θρω­πος; Δεν ήξε­ρε, κι ίσως να το μά­θαι­νε κά­πο­τε, σκέ­φτε­ται μέ­χρι σή­με­ρα, γέ­ρος πια, δι­α­φω­νών και με τα γε­ρά­μα­τά του…!