Ήταν Κυριακή. Είχε μπει το φθινόπωρο. Για να ειμαστε πιο ακριβείς, ήταν 12 Οκτωβρίου κι αυτό έχει σημασία. Το σούρουπο τύλιγε μ'ένα σκούρο λιλά χρώμα την Πούντα Γρόσα. Η θάλασσα ήταν σκούρα μπλε-μοβ με ασπρογκρίζες κυματιστές πινελιές, δημιουργημένες από τον ήπιο βοριά που φυσούσε όσο χρειαζόταν για να καθαρίσει τον αέρα της πόλης από τις δυσάρεστες μυρωδιές του λιμανιού.
Ήταν 7:45 το απόγευμα. Μέσα από το μεγάλο σπίτι που βρισκόταν ψηλά στη νότια πλαγιά του Λόφου Ελίκωπα, στον αριθμό 8 της οδού Πέρα Κότα, ακούγονταν θρηνητικά και άγρια νιαουρίσματα. Ακούγονταν ποδοβολητά στις σκάλες, θόρυβοι από αντικέιμενα που πέφτανε γυαλιά που σπάγανε, σουρσίματα και κοπανήματα συρταριών και πόρτες που κλείνανε με κρότο. Δέκα λεπτά νωρίτερα δύο μεγαλοσωμοι άντρες με τα πρόσωπα τους καλυμμένα με μαύρες γυναικείες νάιλον κάλτσες είχαν μπει στον κήπο κι απο κει στην πόρτα της κουζίνας. Είχαν ανέβει στον πρώτο όροφο και, εισβάλλοντας με τα όπλα τους προτεταμένα στο κεντρικό υπνοδωμάτιο του ορόφου, είχαν ακινητοποιήσει την αδύνατη ηλικιωμένη γυναίκα που καθόταν και δίαβαζε στην πολυθρόνα της. Την είχαν ναρκώσει με ένα μαντίλι μουσκεμένο στο χλωροφόρμειο και την είχαν δέσει στην πολυθρόνα όπου καθόταν.
Μπαίνοντας σ'ένα υπνοδωμάτιο είχαν δέσει και φιμώσει το παιδί που βρήκαν να κοιμάται εκεί, πριν αυτό προλάβει να αντιδράσει ή να καταλάβει τι του συνέβαινε. Κουβαλώντας το παιδί σαν τσουβάλι, ξαναμπήκαν στο δωμάτιο της γυναίκας. Ακούμπησαν το παιδί στο κρεβάτι και, αφού έκαναν άνω κάτω τα συρτάρια, τις ντουλάπες και τα ντουλάπια, γέμισαν ένα σακούλι με όσα κοσμήματα κατάφεραν να βρουν. Είχαν σπάσει πάνω στην φούρια τους και δυο τρία γυάλινα βαζάκια και βάζα. Με νοήματα έδειξε ο ένας στον άλλον να φορτωθεί στον ώμο το παιδί. Κατέβηκαν τη σκάλα και, βγαίνοντας πάλι στον κήπο από την πόρτα της κουζίνας, πέταξαν το παιδί στο κλειστό φορτηγάκι τους. Μπήκαν στην καμπίνα του παλιού αυτοκινήτου κι έφυγαν με μεγάλη ταχύτητα από το σπίτι εκείνο με τα λάστιχα να στριγκλίζουν στις κατηφόρες του λόφου. Η άγρια εισβολή τους στο σπίτι του λόφου δεν είχε κρατήσει πάνω από δεκαπέντε λεπτά. Συνέχισαν όμως για πολλή ώρα να ακούγονται μέσα από τα δωμάτια έντονα και θρηνητικά νιαουρίσματα. Σε κάμποση ώρα μια κοντή καλοβαλμένη και παχουλή γυναίκα άνοιγε με το κλειδί της τη μεγάλη εξώπορτα του σπιτιού κι έμπαινε μέσα.
Δεν είχαν περάσει τρία λεπτά όταν από το δεύτερο πάτωμα του σπιτιού ακούστηκε μια σπαραχτική κραυγή. Και μετά σιωπή...
Αναμένεται, σύμφωνα με τον εκδότη, μέσα στο επόμενο δίμηνο (Μάιος - Ιούνιος 2010).
