Τα δώδεκα ποιήματα αυτού του ιδιαίτερα επιμελημένου και σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων τυπωμένου βιβλίου, επιλεγμένα προφανώς από την ίδια την ποιήτρια, κατ' ισομοιρία από τρεις συλλογές της (Ακρυλικά, 1976, Δυσαρέσκεια, 1984 και Αλλοι, 1990), αποτελούν ασφαλείς οδοδείκτες μιας οπωσδήποτε ξεχωριστής και αναμφισβήτητα γόνιμης δεκαπενταετούς ποιητικής πορείας. Μιας πορείας που οι καρποί της, κοιταγμένοι σήμερα, θα μπορούσαν να θεωρηθούν, εκ πρώτης όψεως, ιδιαίτερα ενισχυτικοί του πρώιμου χαρακτηρισμού της γενιάς του '70 -ανάμεσα στους εκπροσώπους της οποίας η Χατζηδάκι κατέχει σημαντική θέση- ως γενιά της αμφισβήτησης. Κι αν λέω εκ πρώτης όψεως, είναι γιατί, στην περίπτωσή της, η «αμφισβήτηση», παρά την οξύτητα των εκφραστικών τρόπων με τους οποίους εκδηλώνεται, παρά τους διακριτούς εξωτερικούς στόχους της, προς τους οποίους εύστοχα κατευθύνεται, είναι μάλλον δευτερογενής. Απόρροια, θέλω να πω, μιας βαθύτερης, υπαρξιακών και κοινωνικών διαστάσεων, αγωνίας για τη μοίρα της, που αισθάνεται στενότατα συναρτημένη με τις απολύτως προσωπικές, παντοειδείς καταβολές της, με τον αλλοπρόσαλλο κόσμο που την περιβάλλει και, βέβαια, με τη γυναικεία της φύση, που την καθιστά ευάλωτη και, υπό προϋποθέσεις, «επιθετική».
Στην ποίηση της Νατάσας Χατζηδάκι συναντά κανείς πλήθος, κάποτε δυσερμήνευτων, αλληγορικών εκδοχών της γυναίκας που δεν μπορεί, γιατί εμποδίζεται, να συνθέσει τις ψηφίδες του σώματος και του προσώπου της· που έχει συλλάβει διαισθητικά το σχήμα του ενός και του άλλου, διαθέτει όλες τις ψηφίδες, εναγωνίως τις ψηλαφεί, αδυνατεί ωστόσο να τις συνθέσει, εμποδισμένη από τις κρατούσες εξωτερικές, αλλοτριωτικές και εκμαυλιστικές συνθήκες. Γεγονός που την «υποχρεώνει» να είναι δύσπιστη και επιφυλακτική προς τους άλλους, αλλά και προς τον ίδιο τον εαυτό της· και την καθηλώνει στον επώδυνο ρόλο ενός εκκρεμούς διαρκώς αιωρούμενου ανάμεσα σε ιδεώδεις και ανέφικτες, αρχετυπικές, θερμαντικές της ψυχής, μορφές ζωής, από τη μια, και στη διαστρεβλωμένη και συνάμα διαστρεβλωτική των αληθινών προτύπων της ζωής ανούσια, εχθρική και ισοπεδωτική πραγματικότητα, από την άλλη. Και είναι αυτή η υποχρεωτική, η επιβαλλόμενη σαν από ένα ενστικτωδώς ενεργοποιούμενο ένστικτο αυτοσυντήρησης, δυσπιστία ή επιφυλακτικότητα, που στρέφει εντέλει την ποιήτρια προς μια στάση διαμαρτυρίας, ενδεικτική της βαθιάς δυσαρέσκειας που αισθάνεται, μη μπορώντας να πραγματωθεί, πνευματικά και σωματικά, όπως εκείνη θα ήθελε.
Εχοντας βιώσει την ατμόσφαιρα του μοντερνισμού κι έχοντας ανεπιφύλακτα ενστερνιστεί το πνεύμα και τις εξαγγελίες του, διδαγμένη ή, εν πάση περιπτώσει, γοητευμένη από τα τολμηρά και εκθαμβωτικά επιτεύγματα του υπερρεαλισμού, χωρίς να προσχωρεί σ' αυτόν, δέχεται μόνον ό,τι αισθάνεται ότι ταιριάζει και ανταποκρίνεται στην ενδιάθετη τάση της να απεγκλωβιστεί από τα περιοριστικά της ελευθερίας της δεσμά μιας αμείλικτης κοινωνικής συμβατικότητας· να λυτρωθεί από τη μέγγενη των κοινωνικών επιταγών, που κατακερματίζουν το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα της. Τη βοηθούν κάποιοι «τρόποι
