ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ

Στο βιβλίο πραγματεύεται τη ζωή του καλύτερού του φίλου, ξεκινώντας από το τέλος της: την αυτοκτονία του. Με το εύρημα αυτό της χρονικής αντιστροφής, η αυτοκτονία μοιάζει με αφετηρία, με την ιδρυτική πράξη, και όχι με την κατάληξη της ζωής του φίλου. Ο αυτοπυροβολισμός των πρώτων σελίδων παραπέμπει στο σύνθημα εκκίνησης, στο πάλαι ποτέ μπαμ του αφέτη στους αγώνες στίβου. Από κει και μετά ξεκινά πράγματι ένας αγώνας δρόμου: ο Λεβέ πρέπει να προλάβει να πει αυτά που θέλει για τον φίλο του, χωρίς να τηρεί καμία σειρά, καμία ακολουθία, χρονική, λογική, αξιολογική ή άλλη. Πρόκειται για μία απολύτως προσωπική και ιδιότυπη φόρμα και δομή, για ένα είδος που μοιάζει με τελευταίο κρίκο στην αλυσίδα της εξελικτικής διαδικασίας της γραφής, και που δεν συναντάται πουθενά αλλού στην παγκόσμια λογοτεχνία, προκαλώντας με την οριακότητά του τον συναρπαγμό και την καθήλωση του αναγνώστη. Η στιχουργική έκπληξη την οποία ο συγγραφέας μας επιφυλάσσει στο τέλος, το τραγούδι που συμπυκνώνει σε τρίστιχα όλη του την ύπαρξη, επικυρώνει τη μοναδικότητα στον τρόπο της γραφής αλλά και στον τρόπο της φυγής, καθώς ο Λεβέ, μας έκανε το ανά χείρας δώρο και αμέσως μετά αναχώρησε, αναχώρησε για το άγνωρο, τραγουδώντας.