ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

«Αργά ή γρήγορα, η Ρώμη θα δει το μεγαλείο της σε όλη του την φρίκη.
Εγώ, ο Κόμμοδος, ο αυτοκράτοράς της, ισόθεος ηγέτης των διεστραμμένων απολαύσεών της, Ηρακλής των αισχρών κατορθωμάτων της, θα λυγίσω στην αρένα το ανθρωποφάγο κτήνος της αυτοκρατορίας.
Το πλήθος θα μαγευτεί, βλέποντας την εξουσία να αιμορραγεί πανάκριβη πρόνοια. Οι συγκλητικοί θα φρίξουν, βλέποντας το δημόσιο χρήμα να εξανεμίζεται, νέους φόρους να έρχονται, νέες εξεγέρσεις να ρημάζουν τα χωράφια, τους κήπους, τις επαύλεις τους.
Μόνον εγώ, ο πλέον ακατάλληλος για κριτική σκέψη και αξιόπιστα συμπεράσματα, θα δω έναν λαό αρπαγμένο από την αθλιότητα, για να ξεχάσει την αθλιότητά του· μια σύγκλητο αρπαγμένη από την προστυχιά, για να κρύψει την προστυχιά της: άνθρωποι (τέλος πάντων) κλειστοί, κλεισμένοι στα ιερά ονόματά τους, με την πόρτα μισάνοιχτη στο παρελθόν, ελπίζοντας πως κάποια μέρα ένας θεός θα την κλειδώσει, για ν' αποφύγουν την οχλαγωγία του μέλλοντος».