Πρόκειται για το τρίτο βιβλίο της σειράς Βιβλιοθήκη Μήτσου Αλεξανδρόπουλου που εγκαινίασαν τα Ελληνικά Γράμματα με το βιογραφικό δοκίμιο «Ο Μαγιακόφσκι. Τα εύκολα και τα δύσκολα» και το μυθιστόρημα «Νύχτες και Αυγές».
Σε πρώτη έκδοση το δίτομο «Αυτά που Μένουν» είχε κυκλοφορήσει το 1994. Αληθινές αυτοβιογραφικές ιστορίες, δοσμένες από την οπτική γωνία του μυθιστορηματογράφου. Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις για την αφηγηματική ιδιομορφία του έργου είχε διατυπώσει τότε ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος: «Ο αυτοβιογραφικός χαρακτήρας του βιβλίου, που δηλώνεται από την αρχή, κάθε άλλο παρά αρκεί να προσδιορίσει τα ειδολογικά όρια αυτού του μυθιστορήματος. Βιβλίο κατ’ εξοχήν ώριμο και τολμηρό στη σύνθεση, με συνεχείς μνημονικές μετακινήσεις στο χρόνο και διαρκείς αλληλοσυνδέσεις των λογοτεχνικών ειδών, παραμένει (χάρις σε μια σοφή, λιτή και βαθιά κατακτημένη τεχνική) ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Υπό και πέρα από τα προσωπικά πάθη του ήρωα, ο μεγάλος πρωταγωνιστής παραμένει η πικρή και τραγική εκείνη εποχή.»
Το βιβλίο είναι ένας απολογισμός ζωής, δοκιμιακή ανατομία του λογοτεχνικού έργου, τοιχογραφία μιας εποχής. Συνειρμικό Συναξάρι με βίους αγίων και μη από το οικογενειακό σπίτι στην Αμαλιάδα, την Πελοπόννησο και την Αθήνα της Κατοχής, τα βουνά της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας στον εμφύλιο ως το άλλο, το Κόκκινο Σπίτι των μακρινών αναζητήσεων.
«Τα όσα ζήσαμε, σκεφτήκαμε και φανταστήκαμε»
Πρόκειται για μια ιδιότυπη συμπλήρωση στον κύκλο που έχει αφιερώσει ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος στους Ρώσους συγγραφείς -Γκόρκι, Τσέχωφ, Ντοστογέφσκι, Γκέρτσεν.
