Βασικά χαρακτηριστικά της ποίησης της Ντίνας Καραβίτη είναι ο επίμονα διακριτικός λυρισμός, η στοχαστική διάθεση και η αμφίθυμη αλλά διαρκής σχέση της με το θάνατο.
Η τεχνική της είναι κατακτημένη από νωρίς και ευτυχεί περισ-σότερο όταν την οδηγεί στο σύντομο, σχεδόν αποφθεγματικό ποίημα, λιτό στην έμπνευσή του και πυκνό στη διατύπωση. Το ακα-ριαίο, απόλυτα οικονομημένο ύφος στηρίζει τον ανδρείο (πήγα να πω: αρρενωπό) λυρισμό της. Και στις τρεις συλλογές της είναι έντο-νη η μέριμνα της μουσικότητας και της αρχιτεκτονημένης δομής. Τα νοήματά της είναι καθαρά και η γλώσσα της εύφορη, παρά την ανίχνευση ορισμένων παρωχημένων δημοτικών τύπων στις πρώτες συλλογές, οι οποίοι αργότερα δίνουν τη θέση τους σε αρκετά λόγια στοιχεία, επαρκώς αφομοιωμένα στην υφολογία του ανάλογου υλικού.
Η ποιήτρια συχνά λειτουργεί μεταφυσικά διαμέσου των φυσικών πραγμάτων, των ανατροπών χριστιανικών μύθων ή της ιδιότυπα προσωπικής χρήσης στοιχείων από την ελληνική μυθολογία. Ανι-χνεύεται, ιδίως στις δύο πρώτες συλλογές της, με βάση τα παραπάνω, μια «αισώπεια» τάση για ευφυείς αντιθέσεις, των οποίων η ζωη-ρότητα παράγει το ποιητικό αποτέλεσμα. Στις αντιθέσεις αυτές συ-χνά παρεμβαίνει η ειρωνεία, ο σαρκασμός ή ο αυτοσαρκασμός.
Η φιλοσοφική διάθεση, που θα ενταθεί όσο οι συλλογές προχω-ρούν, χρησιμοποιεί εύστοχα ιστορικές περσόνες. {...}
Φανατικός εχθρός του περιττού και κάθε αισθηματολογίας, κά-τοικος συνειδητός ενός a priori επιτύμβιου εαυτού, η Ντίνα Καρα-βίτη κατέστησε σαφές, διακριτό και ευπρόσδεκτα αγέρωχο το ποι-ητικό της στίγμα.
Από τον Επίλογο - Επίμετρο του Γιάννη Βαρβέρη στη συγκεντρωτική συλλογή της Διαλαθόντα.
