ΑΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ

Γελάω

Ίσως να φταίει που δε σκάρωσα ένα όνειρο
για να το κυνηγήσω.
Που άφησα τους δείκτες
να χαράζουν δρομολόγια
χωρίς να με ρωτήσουν.
Μπήκα, βγήκα από άλαλα κτίρια,
από μπαρ
με την compact μουσική
να μαχαιρώνει τις φλέβες μου.
Πέρασα από αγορές,
από «ενοικιάζεται»,
από γκράφιτι με γλώσσες ξεδιάντροπες.
Από «σ’ αγαπώ»
φωτιά κι αέρας.
Πέρασα κι από κοιμητήρια,
με τους λαιμούς των σταυρών να τεντώνονται
να δουν να περνάει έξω από τη μάντρα
η ζωή.
Σπουργίτι στη χούφτα μου ο χρόνος.

Ε, και;
Γελάω.