ΑΣ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ

Το βι­βλίο αυτό, είναι μια αφή­γη­ση, μια κα­τα­γρα­φή των γε­γο­νό­των, όπως τα έζη­σε η Κα­τί­να Δη­μη­τρίου –κο­ρί­τσι τό­τε– και όπως τα πε­ρι­γρά­φει σή­με­ρα, εβδο­μή­ντα χρό­νια με­τά. Δεν έχει η αφή­γη­ση αυτή κα­μιά φι­λο­δο­ξία, ούτε επι­στη­μο­νι­κά ιστο­ρι­κή, ούτε λο­γο­τε­χνι­κή βέ­βαια. Δεν πρό­κει­ται για πλή­ρη ιστο­ρι­κή απο­τύ­πω­ση, δεν ανα­λύει τις πο­λι­τι­κο­κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες, τις αφορ­μές, τις αιτί­ες και τους πα­ρά­γο­ντες που προ­κά­λε­σαν αυτόν τον δι­χα­σμό και οδή­γη­σαν στον τρα­γι­κό εμ­φύ­λιο σπα­ραγ­μό, τα δρα­μα­τι­κά απο­μει­νά­ρια και απο­τε­λέ­σμα­τα του οποίου ακό­μα μας συ­ντα­ρά­ζουν και μας στοι­χει­ώ­νουν. Η αφή­γη­ση αυτή δεν θέ­λει να απο­δώ­σει ή να κα­τα­με­ρί­σει ευθύ­νες για τον εφι­άλ­τη που έζη­σε η πα­τρί­δα μας και που είχε ως απο­τέ­λε­σμα να χα­θούν χι­λι­ά­δες άν­θρω­ποι –κι απ’ τις δύο πλευ­ρές– και να κα­τα­στρα­φούν οι ζω­ές επι­ζώ­ντων, των ητ­τη­μέ­νων κυ­ρί­ως, αλ­λά και νι­κη­τών, όπως και η χώ­ρα. Είναι η ιστο­ρία μι­ας κο­πέ­λας που έζη­σε τον αγώ­να, τον πό­λε­μο –εμ­φύ­λιο μά­λι­στα– τη φρί­κη, τον τρό­μο, το θά­να­το, όπως τα έζη­σαν χι­λι­ά­δες άλ­λα κο­ρί­τσια και αγό­ρια, με τα όπλα στα βου­νά αντί με τα βι­βλία τους στο σχο­λείο… Και τα πιο πολ­λά χά­θη­καν. Την ηχο­γρά­φη­ση της αφή­γη­σης που κρά­τη­σε πε­ρί­που δύο μή­νες, το κα­λο­καί­ρι του 2006, ορ­γά­νω­σε και επι­με­λή­θη­κε η Αλί­να που είχε και την αρ­χι­κή ιδέα. Την ευχα­ρι­στώ θερ­μά. Την απο­μα­γνη­το­φώ­νη­ση και την αρ­χι­κή επι­μέ­λεια του κει­μέ­νου έκα­νε η Όλια την οποία ευχα­ρι­στού­με επί­σης. – ΓΡΗ­ΓΟ­ΡΗΣ ΨΑ­ΡΙ­Α­ΝΟΣ