Η ξέφρενη σχέση τους μοιάζει χαρακτηριστική του τέλους της δεκαετίας του 1990, μίας δεκαετίας φανταστικής ευημερίας, όπου η μόνη ανάγκη μοιάζει να είναι το επόμενο πάρτι και η ποιότητα της ζωής. Μέχρι που, ο Μάνος αντιλαμβάνεται πως η Ζωή κρύβει ένα άλλο παρελθόν κι έχει διαφορετικές βλέψεις για το μέλλον.
Την ίδια περίοδο, ο Μάνος δημιουργεί μία σχέση με μία νέα κοπέλα, πιο απλών γούστων, την Σοφία. Στην αρχή ειρωνεύεται τις ελλείψεις της, με το ίδιο πάθος με το οποίο σαρκάζει οτιδήποτε κι οποιονδήποτε. Όμως και η Σοφία έχει το δικό της παρελθόν, ένα παρελθόν άσχημο και πιο τρομακτικό από οτιδήποτε έχει ποτέ του γνωρίσει.
Ανάμεσα στη Ζωή και στη Σοφία, η αναπόφευκτη πτώση του Μάνου μοιάζει με την πτώση μίας ολόκληρης εποχής.
"Ο κόσμος παραμένει ένα βάρβαρο κι απολίτιστο μέρος. Η περηφάνια μας όμως γι’ αυτόν, είναι ό,τι μας δίνει ελπίδα για το μέλλον. Η Ζωή μου είπε πως ελπίζει ακόμα. Ελπίζει σε τι; Ελπίζει πως υπάρχει αγάπη. Πού; Μα εδώ! Πότε; Αύριο, μεθαύριο. Ζούσε στον πλανήτη του μεθαύριο, όπως περίπου όλοι. Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από μικρά «μεθαύριο»… η ελπίδα πως θα υπάρξει κι άλλος χρόνος… και η ελευθερία μοιάζει με άμμο που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά μας, αλλά πιστεύουμε πως τα πόδια μας εξακολουθούν να πατούν σ’ εκείνη την ατελείωτη παραλία, όπου όλα είναι δυνατά. Αν όχι σήμερα, μεθαύριο. Αλλά τώρα πια, στα ολοκαίνουργια αυτά χρόνια, δεν υπάρχει μεθαύριο. Τα πόδια μας έχουν αρχίσει να αφήνουν πίσω αυτή την αμμουδιά. Και ετοιμαζόμαστε πλέον για τη βουτιά στα κρύα νερά, όπου δεν υπάρχουν φυγές ελευθερίας, γιατί έχουμε χάσει τη μνήμη των δεσμών μας. Κι εκεί μπροστά, στους ωκεανούς αυτούς της αμνησίας που αδειάζουν στα πόδια μας, η ευτυχία δεν μεταμορφώνεται σ’ ευχαρίστηση η αγάπη παραμένει."
