ΑΠΟ ΜΝΗΜΗΣ

Μνήμες του γενέθλιου χώρου και χρόνου. Μνήμες ἀπό τή φθορά του σώματος καί της ψυχής κι από την άγρια μοναξιά του κόσμου. Μνήμες από την οδύνη που προκαλεί η απονέκρωση της απτής πραγματικότητας. Μία καταβύθιση στα σκοτεινά και δυσερμήνευτα του Θανάτου, προκειμένου η Ποίηση νά προσεγγίσει το ανοίκειο καί να διαφοροποιήσει το σκότος στις σήραγγες του Χρόνου, της Μικροϊστορίας καί της Ὕπαρξης. Μνήμες από την άλλη υπόσταση των νεκρών, όταν πλέον γίνονται αέρας, φύσημα, ἴσκιος. Από την άλλη ζωή τους, αυτή που ζουν εντός μας. Μνήμες από τη δυνατότητά μας να ξενοδοχούμε τούς πεθαμένους μας μέσω της μνήμης. Μνήμες και προσωπικές ενοχές. Γιατί ἡ τυραννία της μνήμης διαρκεί ακόμη κι όταν μας περιθάλπει ἡ ευσπλαχνία της.