Τρισμέγιστος Ερμής ονομάστηκε η ελληνική εκδοχή του αιγυπτιακού θεού Θωβ από τον συγκρητισμό ελληνικής και αιγυπτιακής θρησκείας κατά την ελληνιστική εποχή. Ο Θωβ ως φορέας μιας διττής θεοσοφικής παράδοσης με φιλοσοφικό αλλά και πρακτικό-μαγικό χαρακτήρα, κληροδότησε και στον τρισμέγιστο Ερμή.
από την ελληνικής μετάφραση των Ιέρων κειμένων του Θωβ και με την προσθήκη στοιχείων από την ελληνική φιλοσοφία αλλά και από την ιουδαϊκή παράδοση και από διάφορες άλλες ανατολικές φιλοσοφίες, προέκυψαν τα πρώτα ελληνικά ερμητικά, με διττό και αυτά προσανατολισμό, φιλοσοφικό και πρακτικό-μαγικό.
Η ερμητική παράδοση εξακολούθησε να καλλιεργείτε στην ελληνική πλέον γλώσσα έως τους πρώτους μεταχριστιανικους αιώνες, όποτε και διαμορφώθηκαν τα φιλοσοφικά εκείνα κείμενα τα οποία συγκεντρώθηκαν την περίοδο της αναγέννησης και εξακολουθούν να εκδίδονται μέχρι σήμερα υπό τον τίτλο ερμητικά κείμενα. Παράλληλα όμως η άλλη πλευρά της διπλής ερμητικής παράδοσης εξακολούθησε και αυτή να παράγει μέχρι και τον μεσαίωνα μια σειρά πιο λαϊκών έργων με μαγικό-πρακτικό χαρακτήρα, μεταξύ των οποίων κορυφαία θέση κατέχουν οι Κυρανίδες.
Έργο λαϊκής ιατρικής και μαγείας, από τα σπουδαιότερα του δημώδους ερμητικού κύκλου. Συνδυασμός έργων δύο παλαιότερων συγγραφέων, του Κυρανού και του Αρποκρατίωνα, που, κατά την παράδοση, έλαβαν τη γνώση τους από τα έργα του Ερμή, καθώς και της συριακής Αρχαϊκής βίβλου.
