ΑΟΡΙΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ

Όπου έλληνας επί γης, η ίδια πικρά, η ίδια μονότονη γκρίνια για την ανημποριά της φυλής. Προσπαθώ απεγνωσμένα να πετύχω μια ρωγμή σε αυτό το τείχος της άρνησης. Σωστές οι διαπιστώσεις, αλλά στείρες- τι έχουμε να κερδίσουμε ο καθένας προσωπικά ξοδεύοντας τη μια και μοναδική ζωή μας στη γκρίνια και στην απογοήτευση; επιμένω: να μην πάψουμε να ονειρευόμαστε με πάθος, με πείσμα, έστω και μόνο επειδή το Όνειρο ομορφαίνει τη ζωή. Να οργανωθεί από μόνος του ο ελληνισμός της αποδημίας, σαν να μην υπάρχει ελλαδικό κέντρο, ωσάν η Ελλάδα να είναι μόνο ο καινούργιος κόσμος μέγας, της διασποράς. Να τολμήσουν οι μετανάστες το τρίτο και αποφασιστικό βήμα, μετά την οικονομική τους επιτυχία και την κοινωνική τους αναγνώριση: βήμα μαρτυρίας του πολιτισμού των ελλήνων σήμερα.