ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΕΣ ΦΥΓΕΣ

Οι δύο ιστορίες που αφηγείται ο ΦούλβιοΤομίτσα στο "Αντίστροφες Φυγές" είναι πραγματικές και έχουν θέμα την εξωμοσία. Ο Εβραίος Μαντολίνο γίνεται χριστιανός και ο Λέανδρος Τιζάνιο γίνεται Εβραίος. Εδώ η εξωμοσία, αποκολλάται απο τις απαστράπτουσες σφαίρες του θεικού καταυγασμού και προσαρμόζεται στις συνήθειες δύο κωμοπόλεων ενώ η σκιά της Ιεράς Εξέτασης παραμένει σε σχετική απόσταση χωρίς τον πελιδνό εφιάλτη των φαντασμάτων. Και όμως, η εξωμοσία του Μαντολίνο και του Λέανδρου αφυπνίζει, για διαφορετικούς λογους, αρχαίες (και δυστυχώς πάντα επίκαιρες) ρατσιστικές εχθρότητες. Ο Τομίτσα δεν αποδέχεται το ρόλο του δικαστή που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την απόσταση του χρόνου, γι' αυτόν η ιστορία, τα κείμενα, τα θαμμένα στα αρχεία ονόματα είναι, κυρίως, μυθιστόρημα. Ή μάλλον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μυθιστόρημα.