Άλλη μια φορά ο Γάννης Σουλιώτης μας συγκινεί, με μια ποιητική μετάφραση τώρα, που υπογραμμίζει το σεβασμό του για τον ποιητή, το θέμα του, και το ανθρώπινο συναίσθημα. Η νέα αυτή μετάφραση του ποιήματος του Φερνάντο Πεσσόα "Αντίνοος" όχι μόνο αναδεικνύει την ευαισθησία του ποιητή για τον ανθρώπινο πόνο, αλλά στρέφει και την προσοχή μας στην ποίηση και την τέχνη σαν τη μόνη εναλλακτική λύση στη μονιμότητα του θανάτου.
Στο ερωτικό πάθος του Αδριανού και την απύθμενη θλίψη του για το χαμό του αγαπημένου Αντίνοου, ο ποιητής βρίσκει άλλη μια "μάσκα" που του επιτρέπει να ξεδιπλώσει μια ακόμα πτυχή της ανεξερεύνητης ψυχής του που μάχεται ενάντια στη ματαιότητα του εφήμερου πάθους και στο φόβο του θανάτου. Η μάσκα αυτή του προσφέρεται στη μορφή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα και στο φλογερό πάθος του τελευταίου για τον ωραίο έφηβο που "πνίγηκε στο Νείλο" ή, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, που αυτοκτόνησε αυτοθυσιαζόμενος για να δώσουν οι θεοί μακροζωία στον γενναιόδωρο ευεργέτη του. Ο θάνατος του νέου, ξαφνικός, αδικαιολόγητος, και παράλογος, προκαλεί απύθμενη οδύνη και υπαρξιακή αγωνία στον αυτοκράτορα, που γυρεύει παρηγοριά στη θεοποίηση του νέου. Έξη χρόνια αργότερα, ο Αδριανός θα πάρει δηλητήριο και θα βάλει τέλος στη ζωή του. [...]
(απόσπασμα από το βιβλίο)
