ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Γήινες σκουληκότρυπες 
είν’ των µετρό µας οι σταθµοί.

Από τη µία µπαίνω 
κι από την άλλη ευθύς βγαίνω 
και τα πάντα αλλάζουν. 
Μακάρι να ‘ταν κι η ζωή µας έτσι.

Μ’ ένα εισιτήριο φτηνό 
ή παρµένο απ’ τα χαλασµένα µηχανήµατα 
στην είσοδο του τερµινάλ 
που κάποιος καλός άνθρωπος θα ‘χε αφήσει, 
στην κοσµοµόνωση να ‘µπαινα 
και ν’ άλλαζαν τα πάντα 
στην επόµενη στάση.

Άραγε εγώ µεταφέροµαι 
όταν µε το µετρό ταξιδεύω 
ή είν’ ο κόσµος που αλλάζει 
και πάλι στον ίδιο σταθµό κατεβαίνω, 
ίδιος κι απαράλλαχτος;