ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

ΧΑΜΟΣ

Στα θολωμένα τα νερά θα πέσει το σκαντάγιο,
μα στη βαθιά τη θάλασσα ρποσμένει το ναυάγιο.

Μέσα στη νύχτα έλυσαν οι συρματένιοι κάβοι,
φώτα πορείας άναψαν σ' ελληνικό καράβι.

Τζάμια θαμπά στη γέφυρα, στην άκρη του χειμώνα,
κι απέναντι να κρέμεται τ' Αγίου η εικόνα.

Κύματα βίαια χτυπούν κι όρθιο τι θα μείνει;
στης καταιγίδας την πνοή βουλιάζει η σελήνη.

Καταμεσής τ' Ωκεανού το πλοίο στα δυο κόβει
και το βυθό αγγίζουμε, χαράματα, οι φόβοι.

Τα ίχνη του πληρώματος σ' άγνωστο στίγμα σβήνουν,
στον ουρανό της ξενιτιάς, τα σύννεφα αφήνουν.

Νιώθει το ρίγος η στεριά, σαν η ψυχή διαβαίνει,
στον εφιάλτη του χαμού στέκει μαυροντυμένη.