ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Στον Καύκασο μιλιούνται περισσότερες απο σαράντα γλώσσες, χωρίς να υπολογίσει κανείς τις αναρίθμητες διαλέκτους. Η γεωργιανή γλώσσα διαθέτει ένα δικό της αλφάβητο, το οποίο στηρίζεται σε ένα αραμαιϊκό σύστημα γραφής. Αυτό επέτρεψε στον γεωργιανό λαό να αναπτύξει από νωρίς έναν σημαντικό γραπτό πολιτισμό.
Στον προφορικό πολιτισμό της Γεωργίας, που ανθίζει μέσα στα τραγούδια, τα ποιήματα, τα ξόρκια και τις παροιμίες, εμψυχώνονται τα πάντα: η γη, ο ουρανός, τα βουνά, οι πέτρες και τα δέντρα. Και στο επίκεντρο αυτής της γεωργιανής λαϊκής παράδοσης βρίσκεται η λατρεία των ουράνιων σωμάτων, ενώ πλαίσιό της είναι τα έθιμα και η ζωή των ξωμάχων.
Η ανά χείρας Ανθολογία, παίρντοντας ως ορόσημο τα τέλη του 18ου αιώνα, συγκέντρωσε το ενδιαφέρον της στη σύγχρονη ποίηση. Το 1801, χρονιά της προσάρτησης της Γεωργίας στην τσαρική Ρωσία, ενώ σημαδεύει την απώλεια της πολιτικής ελευθερίας της χώρας, από την άλλη μεριά αναδεικνύει μια σωτηρία πνευματική αφύπνιση, απόδειξη της συνείδησης ενός λαού που προώρισται να ζήσει.