ΑΚΟΛΑΣΤΕΣ ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ

Στις ακόλαστες εσπερίδες μια γυναίκα θεατροποιεί τη ζωή της. Κύριο θέμα του μονολόγου είναι η ίδια η γλώσσα, το ίδιο το θέατρο. Υπό την επήρρεια του θεάτρου, η γυναίκα αυτή ανακαλύπτει μια ζωή που δεν έζησε ή ανακαλεί στο παρόν μια ζωή που έχει ξεχασθεί. Ούτως ή άλλως το θέατρο της αποκαλύπτει τη μόνη δυνατή πραγματικότητα, τη θεατρική πραγματικότητα.
Ο μονόλογος αυτός φιλοδοξεί να δώσει την ευκαιρία σε μια ηθοποιό να εκτεθεί.Να εκτεθεί μέχρι τα όριά της.Εναλλάσοντας μια σειρά προσωπείων , δείχνει τη ματαιότητα της ζωής και την αναγκαιότητα του θεάτρου. Η ζωή της αποκτά νόημα, μόνο μέσα από το θέατρο.