ΑΙΒΑΛΙ ΓΗ ΚΥΔΩΝΙΑΣ

Το «Χρονικό» μιας πολιτείας της Ανατολής. Το μυθιστόρημα ενός λαού που επί τετρακόσια χρόνια αγωνίστηκε για να διατηρήσει την εθνική του αυτοσυνειδησία. Μνήμες και γεγονότα από την περίοδο της «μακράς σιωπής», τότε που ο παπα-Ταξιάρχης, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να λέει ιστορίες και παραμύθια για άγιους, μάρτυρες, έλληνες, ρωμαίους και βυζαντινούς, που ξαναζωντάνευαν στο φως του καντηλιού κι έκαναν τα παιδικά μάτια να ανοίγουν διάπλατα και να φεγγοβολούν ... Ώσπου στο γύρισμα του χρόνου ήρθε η ώρα η ευλογημένη κι απόκτησε το Αιβαλί Ακαδημία, Ελληνομουσείο, όπου ο Έλληνας έμαθε να συλλογάται λεύτερα. «Και σαν φυσούσε γαρμπής και χαλνούσε το Θούριο του Ρήγα «Ως πότε παληκάρια θα ζώμεν στα στενά» ... Κι έσμιγε η φωνή τους με το θρόϊσμα των δέντρων που κανοναρχούσαν στο τραγούδι ενός ολόκληρου λαού!